Notatki badawcze MuscleTiger · Nr 3
Split czy full body: co mówią metaanalizy
Niewiele pytań na siłowni szybciej wywołuje kłótnię niż to: split czy full body? Prawie każdy ma na ten temat wyraźne zdanie, a prawie nikt nie twierdzi, że to bez znaczenia. Badania mówią, że znaczy to zaskakująco mało, pod warunkiem że jedna rzecz pozostaje taka sama.
Krótko
Gdy tygodniowa liczba serii na mięsień jest równa, plany split i full body dają podobne przyrosty siły i mięśni: 14 badań z udziałem 392 osób nie wykazało istotnej różnicy. Liczba serii tygodniowo robi całą robotę, niezależnie od tego, jak nazwiemy plan treningowy. Sesja full body wydaje się bardziej wymagająca, a split zostawia każdy mięsień bardziej obolałym. Nie znaleźliśmy badania, które pokazywałoby, że któraś forma jest trudniejsza do utrzymania, więc wybieraj według dni, które masz.
Żeby zrozumieć dlaczego, warto zobaczyć, co naprawdę zmieniają te dwa plany. Full body trenuje każdy mięsień na każdej sesji, zwykle trzy razy w tygodniu, więc każdy mięsień trenuje się trzy razy tygodniowo. Split dzieli mięśnie między dni, na przykład mięśnie pchające jednego dnia i ciągnące innego, więc każdy mięsień jest zwykle trenowany raz lub dwa razy w tygodniu. Oba plany różnią się częstotliwością treningu danego mięśnia i liczbą serii na sesję. Same z siebie nie określają jednak, ile serii dostaje mięsień w ciągu tygodnia.
Ta ostatnia liczba, tygodniowa liczba serii na mięsień, okazuje się ważniejsza niż sam format. W tej notatce przyglądamy się temu, co mówią metaanalizy (badania, które łączą wiele innych badań) o objętości tygodniowej, o częstotliwości i bezpośrednio o splicie w porównaniu z full body. Mówimy, jak mocne są dowody i co zostaje do wyboru. Liczby pochodzą z opublikowanych badań, wymienionych na dole; tam, gdzie coś obliczamy sami, mówimy o tym.
1. Dwie liczby opisujące każdy plan
Jakkolwiek nazwiemy plan, można go opisać dwiema liczbami dla każdego mięśnia: jak często w tygodniu jest trenowany i ile ciężkich serii dostaje w tych dniach. Ich iloczyn to objętość tygodniowa:
gdzie to częstotliwość (dni treningowe w tygodniu dla danego mięśnia), to liczba serii na sesję dla tego mięśnia, a to liczba serii tygodniowo. Ten sam można osiągnąć na bardzo różne sposoby. Tabela pokazuje przykłady dla 12 serii tygodniowo na mięsień.
| Plan (przykład) | Częstotliwość | Serie na sesję | Serie tygodniowo |
|---|---|---|---|
| Full body, 3 dni w tygodniu | 3 | 4 | 12 |
| Góra / dół, 4 dni w tygodniu | 2 | 6 | 12 |
| Push / pull / nogi, 6 dni w tygodniu | 2 | 6 | 12 |
| Klasyczny split po partiach mięśniowych, 5 dni w tygodniu | 1 | 12 | 12 |
Wszystkie cztery dają tę samą objętość tygodniową. Pytanie „split czy full body” to więc w rzeczywistości dwa pytania: czy objętość tygodniowa ma znaczenie i czy ma znaczenie to, jak jest rozdzielona między dni?
2. Objętość: liczba, która ma znaczenie
Schoenfeld i in. [7] zebrali 15 badań (34 grupy badawcze) i stwierdzili stopniową zależność między liczbą serii tygodniowo a wzrostem mięśni: każda dodatkowa seria tygodniowo wiązała się z przyrostem większym o około 0.37 punktu procentowego, a różnica między grupami o wyższej i niższej objętości wyniosła około 3.9%. Jedno zastrzeżenie z tej samej analizy: gdy serie pogrupowano na mniej niż 5, 5–9 i 10 lub więcej na mięsień, efekt był tylko trendem (P = 0.074), więc dokładne progi nie są mocno ustalone.
Większa analiza Pelland i in. [8] objęła 67 badań z 2 058 uczestnikami i potwierdziła, że zarówno wielkość mięśni, jak i siła rosną wraz z objętością tygodniową, przy malejących zyskach, które są znacznie silniejsze w przypadku siły. Przegląd parasolowy 14 metaanaliz [9] doszedł do wniosku, że objętość jest jedyną zmienną treningową z zaobserwowaną zależnością dawka–odpowiedź dla hipertrofii, i zaleca co najmniej około 10 serii tygodniowo na grupę mięśni.
3. Częstotliwość: najpierw wydawała się ważna, potem już nie
W 2016 roku Schoenfeld i in. [3] zebrali dziesięć badań i stwierdzili, że częstsze trenowanie mięśnia wiązało się z większym efektem hipertrofii (0.49 wobec 0.30). Wnioskowali, że główne grupy mięśni należy trenować co najmniej dwa razy w tygodniu.
Takie porównania mają pułapkę: grupa, która częściej trenuje dany mięsień, często wykonuje też więcej serii w sumie, więc częstotliwość i objętość się mieszają. Ci sami autorzy powtórzyli więc analizę w 2019 roku [2], z 25 badaniami, i oddzielili badania o wyrównanej objętości od pozostałych. Gdy objętość była równa, nie było istotnej różnicy między niższą a wyższą częstotliwością, także osobno dla góry i dołu ciała oraz dla bezpośrednich pomiarów wzrostu mięśni. Gdy objętość nie była równa, wyższa częstotliwość miała umiarkowaną przewagę, czego można się spodziewać, jeśli to dodatkowe serie robią robotę. Wnioskowali, że istnieją mocne dowody, iż częstotliwość nie wpływa istotnie ani znacząco na hipertrofię, gdy objętość jest wyrównana, i że ludzie mogą wybierać tygodniową częstotliwość dla każdego mięśnia według własnych preferencji.
Preprint z 2026 roku, który nie przeszedł jeszcze recenzji, analizował wyłącznie badania o wyrównanej objętości [10]: 16 badań z 380 uczestnikami, porównujących od jednej do trzech sesji na mięsień tygodniowo. Efekt częstotliwości był znikomy i nieistotny (Hedges' g = −0.06, 95% przedział ufności −0.24 do 0.13). Tu g to różnica między grupami wyrażona w jednostkach odchylenia standardowego, więc 0.06 jest pomijalne. Autorzy oceniają pewność dowodów jako niską lub bardzo niską i zwracają uwagę, że większość badań mierzyła grubość mięśnia, która nie odzwierciedla w pełni wzrostu całego mięśnia. Pelland i in. [8] również stwierdzili, że efekt częstotliwości na hipertrofię jest zgodny z pomijalnym.
4. Split kontra full body w bezpośrednim porównaniu
Bezpośrednie porównanie zostało zebrane w jednej metaanalizie: Ramos-Campo i in. [1] objęli 14 badań z 392 uczestnikami (po 196 w każdym ramieniu), które porównywały plany split i full body. Programy trwały od 4 do 12 tygodni, średni wiek wynosił 25 lat, a 11 z 14 badań dotyczyło mężczyzn; tylko trzy obejmowały kobiety. Dziesięć badań miało niskie ryzyko błędu systematycznego, a cztery – pewne wątpliwości. Siłę mierzono jako maksimum jednego powtórzenia (1RM) w wyciskaniu na ławce i w ćwiczeniu na kończynę dolną, a przyrost mięśni jako pole przekroju poprzecznego trzech mięśni i jako beztłuszczową masę ciała.
Ich artykuł podaje wyniki w tabelach, które są trudne do czytania, więc narysowaliśmy je na nowo. Każde badanie daje jedną liczbę: o ile bardziej zyskała grupa full body niż grupa split, w punktach procentowych poprawy względem wyjściowej wartości. Kwadrat to oszacowanie badania, a linia to jego 95% przedział ufności, czyli zakres wartości zgodnych z danymi tego badania. Zielony romb to wynik zbiorczy. Większe kwadraty to badania, które liczą się bardziej, bo są precyzyjniejsze. Linia, która przecina pomarańczową linię zera, nie pozwala rozstrzygnąć, który plan działa lepiej.
Spójrz najpierw na pojedyncze linie. Są długie: od −30 do +30 punktów w najmniejszych badaniach. Tego należało się spodziewać. Większość grup liczyła tylko 9–15 osób, a przyrosty poszczególnych osób bardzo się różnią (odchylenie standardowe przyrostu często wynosi 20–40%), więc żadne pojedyncze badanie nie określi tej różnicy precyzyjnie. Dlatego badania połączono w jedną analizę i dlatego pojedyncza próba, w której jeden plan wygrywa – w którąkolwiek stronę – niewiele znaczy.
Obraz zmienia się, gdy czyta się wszystkie 14 razem. Żadne z badań nie wykazało wyraźnej przewagi żadnego planu, a oszacowania skupiają się wokół zera z obu stron: w wyciskaniu na ławce 10 z 14 leży nieznacznie po stronie full body, 3 po stronie split, a jedno dokładnie na zerze; w ćwiczeniu na kończynę dolną 10 i 4. Przedział zbiorczy jest znacznie węższy niż jakakolwiek pojedyncza linia. W wyciskaniu wyklucza przewagę splitu większą niż około 1.3 punktu i przewagę full body większą niż około 3.7 punktu, przy przyrostach średnio około 9–10%. Wynik jest więc bardziej konkretny niż „to zależy”: w 14 niezależnych próbach, z różnymi populacjami i programami, niezależnie od użytego planu przyrosty różniły się o kilka procent. Lekki przechył w stronę full body mieści się w szumie statystycznym, a małych różnic nie da się wykluczyć. Zastrzeżenie dotyczące heterogeniczności: I² = 0% oznacza, że badania różnią się nie bardziej, niż pozwala ich duża niepewność, co jest słabym testem, gdy każde badanie jest tak mało precyzyjne.
Artykuł zbierał też dane o wielkości mięśni. Aby porównać siłę i przyrost na jednej skali, przeliczyliśmy każdy wynik jako standaryzowaną różnicę (Hedges' g), która wyraża różnicę w jednostkach odchylenia standardowego. Nasze przeliczenie na podstawie danych z poszczególnych badań odtwarza wartości zbiorcze autorów dla pięciu surowych wyników.
Wszystkie sześć oszacowań mieści się w granicach około 0.08 odchylenia standardowego od zera, a wszystkie przedziały zawierają zero. Średnia różnica wynosi 0.03 odchylenia standardowego, co jest pomijalne. Autorzy doszli do wniosku, że przy wyrównanej objętości plan split lub full body nie wpływa istotnie ani na siłę, ani na hipertrofię, a ludzie mogą wybierać według preferencji.
Ograniczenia są realne. Badania były krótkie, w większości dotyczyły młodych mężczyzn i mierzyły wielkość mięśni różnymi metodami (głównie ultrasonografią). Przedział dla każdego mięśnia jest szerszy niż dla siły, około ±0.3 odchylenia standardowego, więc małych różnic nie da się wykluczyć.
Dwa pojedyncze badania pokazują, jak małe badania mogą wyglądać odmiennie od siebie. Schoenfeld i in. [5] porównali split (każdy mięsień raz w tygodniu) z treningiem całego ciała (trzy razy w tygodniu) u 20 dobrze wytrenowanych mężczyzn. Grubość zginaczy przedramienia wzrosła bardziej przy treningu całego ciała, bez różnicy w maksymalnej sile, a autorzy zasugerowali możliwą korzyść z wyższej częstotliwości. Saric i in. [6] porównali trening trzy razy i sześć razy w tygodniu, przy równej objętości, u 27 wytrenowanych mężczyzn przez sześć tygodni. Przyrosty siły były podobne (góra ciała +4% wobec +6%, dół ciała +22% wobec +18%), podobnie jak większość przyrostów grubości, chociaż tylko grupa trzech sesji istotnie zwiększyła grubość zginaczy łokcia (+7%). Wyniki dla pojedynczych mięśni w badaniach tej wielkości mocno skaczą, dlatego ich łączenie jest przydatne.
5. Siła może być nieznacznie inna
Przy sile obraz jest mniej jasny. Grgic i in. [4] zebrali 22 badania i stwierdzili, że przyrosty siły rosną wraz z częstotliwością: wielkości efektu wyniosły 0.74, 0.82, 0.93 i 1.08 dla treningu 1, 2, 3 oraz 4 lub więcej razy w tygodniu. Jednak w podgrupie o wyrównanej objętości częstotliwość nie miała istotnego wpływu (p = 0.421), więc widoczna korzyść wydaje się wynikać głównie z dodatkowej objętości. Nowsza analiza [8] stwierdziła, że wpływ częstotliwości na siłę da się wykazać, z malejącymi zyskami. Możliwym powodem jest to, że ruchy siłowe są umiejętnościami, a ćwiczenie ich częściej pomaga. To jednak hipoteza, której te badania nie testowały.
6. Czy sesja full body jest trudniejsza?
Częsty zarzut brzmi tak: nawet jeśli wyniki są takie same, trening całego ciała w jednej sesji jest bardziej wymagający niż trening jednej lub dwóch grup mięśni. Brzmi to wiarygodnie, a bezpośrednich dowodów jest mało, więc oto, co istnieje.
Najbliższym testem „więcej pracy w jednym posiedzeniu” jest badanie crossover Pedersena i in. [11]. Dwadzieścia trzy wytrenowane kobiety wykonały te same 18 serii ćwiczeń na dolną część ciała albo w jednej sesji trwającej 46 minut, albo w dwóch sesjach oddalonych o 3.5 do 5 godzin tego samego dnia (łącznie 43 minuty). Badanie nie porównywało splitu z tygodniem full body. Sprawdzało wyłącznie, jak odbiera się większą sesję. Długą sesję oceniono jako bardziej wymagającą (7 wobec 6 w skali 10) i bardziej nieprzyjemną (6 wobec 5). Na jednej skali została oceniona jako przyjemniejsza, ale poziom czerpania radości się nie różnił, a gotowość do treningu 24 godziny później także się nie różniła. Dwie sesje pozwoliły na około 3% więcej powtórzeń (169 wobec 164). Gdy zapytano, którą wybrałyby do regularnego treningu, 22 z 23 kobiet wybrało długą sesję, głównie dlatego, że oszczędza drugi wyjazd na siłownię, i dlatego, że lubią uczucie mocnego treningu.
Drugie odczucie to bolesność mięśni, a tu obraz jest odwrotny niż zarzut. Carneiro i in. [12] obserwowali 23 dobrze wytrenowanych mężczyzn przez 8 tygodni, przy tej samej liczbie 75 serii tygodniowo, pięć dni w tygodniu. Jedna grupa trenowała każdy mięsień każdego dnia, z jedną lub dwiema seriami na ćwiczenie. Druga trenowała jedną część ciała dziennie, z dziesięcioma seriami na ćwiczenie. Bolesność mięśni w skali 0–10 była wyższa w grupie split w tygodniach 1, 4 i 8, we wszystkich pięciu mierzonych regionach. Praca podaje, że grupa split miała około 3.5 do 7.5 razy wyższą bolesność, zależnie od mięśnia i tygodnia. Te liczby pochodzą z wcześniejszego badania tej samej grupy [13], którego nie czytaliśmy w całości. Ta sama praca podaje, że grupa full body straciła tkankę tłuszczową (−0.8 kg), a grupa split przybrała nieco (+0.3 kg), p = 0.04, co autorzy wiążą z tym, że bolesność ogranicza codzienną aktywność. Do tej ostatniej części podchodzimy ostrożnie: to wynik drugorzędny u 23 osób, grupa full body wykonała w sumie więcej pracy z powodu dodatkowych serii rozgrzewkowych, a codziennej aktywności nie mierzono.
Razem te dowody nie mówią, że full body jest trudniejszy. Sesja z większą ilością pracy wydaje się bardziej wymagająca, ale kobiety, które w niej trenowały, ją polubiły i regenerowały się tak samo dobrze. Plan, który kładzie wiele serii na jeden mięsień w jednym dniu, zostawia ten mięsień bardziej obolałym. Obciążenie zostaje rozłożone inaczej. Łączna ilość pracy nie rośnie. Oba badania są małe, krótkie i dotyczą wyłącznie osób wytrenowanych.
7. Czy trudniej się go trzymać?
To pytanie, na którym ludziom naprawdę zależy, i żadne z badań, które znaleźliśmy, nie odpowiada na nie wprost. Nie znaleźliśmy próby, która śledziłaby osoby na splicie i na full body przez miesiące w zwykłym życiu i porównywała, kto zrezygnował. Istnieją natomiast dane pośrednie.
- Frekwencja pod nadzorem. W 8-tygodniowym badaniu opisanym wyżej [12] frekwencja wynosiła 98% dla full body i 97% dla splitu, więc różnicy nie było. Uczestnicy byli ściśle nadzorowani przez trenerów, co ułatwia utrzymanie treningu w porównaniu z ćwiczeniami w domu.
- Preferencja jednej dużej sesji. W [11] prawie wszyscy woleli jedną długą sesję, głównie ze względu na czas. Jak zauważają autorzy, to kwestia dojazdów i harmonogramu, która nic nie mówi o samym treningu.
- Czas jako przeszkoda. Autorzy [11] przywołują badania, w których brak czasu jest jedną z najczęściej wymienianych barier dla ćwiczeń. Wynika z tego praktyczna zasada: lepszy jest ten plan, którego liczba sesji i ich długość pasują do twojego tygodnia.
Uczciwa odpowiedź znajomemu, który mówi, że full body trudniej utrzymać, brzmi więc tak: dla części ludzi tak, dla innych łatwiej. Plan full body potrzebuje mniej sesji tygodniowo przy tej samej liczbie serii na mięsień, ale każda sesja jest dłuższa. Split ma krótsze sesje, ale potrzebujesz więcej dni. Który z nich ci odpowiada, zależy od harmonogramu i preferencji, a badania nie pokazują, że któryś z nich kosztuje wyniki.
8. Czego dowody nie mogą nam powiedzieć
- Kogo badano. W największej analizie [8] 79% uczestników stanowili mężczyźni o średnim wieku około 25 lat. Wyniki dla kobiet, osób starszych i doświadczonych ćwiczących są znacznie słabiej udokumentowane.
- Jak długo. Typowe badania trwają od czterech tygodni do kilku miesięcy; te 14 w analizie bezpośredniej trwało od 4 do 12 tygodni. Nic tu nie mówi o tym, co dzieje się przez lata.
- Co mierzono. Większość badań mierzyła grubość mięśnia lub pole przekroju w kilku punktach, a nigdy całego mięśnia.
- Niewykryta różnica nie oznacza braku różnicy. Przedziały powyżej są na tyle szerokie, że mogą ukrywać małe efekty, a preprint z 2026 roku ocenia własną pewność jako niską lub bardzo niską [10].
- Przestrzeganie planu w życiu codziennym. Dwa badania z sekcji 6 i 7 są małe i krótkie, a jedno było silnie nadzorowane. Nie znaleźliśmy nic, co śledziłoby osoby na każdym z planów w domu przez miesiące. Kontuzje też nie są tu omówione.
Wyniki
| Pytanie | Co mówią dowody | Jak mocne są |
|---|---|---|
| Czy objętość tygodniowa ma znaczenie? | Tak: więcej serii tygodniowo daje większy przyrost, z malejącymi zyskami [7], [8], [9] | Kilka analiz zbiorczych |
| Czy częstotliwość ma znaczenie przy równej liczbie serii (przyrost mięśni)? | Nie wykryto istotnej różnicy [2], [10] | Mocne, ale badania są małe i krótkie |
| Split bezpośrednio kontra full body | Brak istotnej różnicy w sile i przyroście mięśni [1] | 14 badań, 392 osoby |
| Czy częstotliwość ma znaczenie dla siły? | Pozorna korzyść wynika głównie z dodatkowej objętości [4]; jedna nowsza analiza wykazuje niewielki efekt [8] | Mieszane |
| Czy sesja full body jest trudniejsza? | Dłuższa sesja wydaje się bardziej wymagająca, ale nie mniej przyjemna, z podobną gotowością następnego dnia [11]; split dał więcej bolesności mięśni [12] | Dwa małe badania |
| Czy trudniej się go trzymać? | Brak bezpośrednich dowodów; frekwencja 98% wobec 97% w jednym nadzorowanym 8-tygodniowym badaniu [12] | Bardzo słabe |
| Kogo i jak długo? | Głównie młodzi mężczyźni, tygodnie do miesięcy | Ogranicza wnioski |
Jak używamy tego w MuscleTiger
Aplikacja nie narzuca żadnego formatu: budujesz własne plany, split albo full body, a trenerzy mogą udostępniać programy swoim podopiecznym. Postępy siły są pokazywane według grup mięśni, więc widzisz, jak radzi sobie każda część ciała, niezależnie od wybranego planu.
Wnioski
- Licz serie tygodniowo na mięsień, niezależnie od nazwy planu. Dowody wskazują objętość jako główny czynnik. Około 10 serii tygodniowo na mięsień to rozsądny punkt wyjścia, z malejącymi zyskami powyżej tego poziomu.
- Przy równej liczbie serii split i full body dają podobne wyniki. Wybierz ten, który pasuje do dni, w które możesz trenować, i do sesji, które naprawdę zrobisz.
- W przypadku siły częstszy trening może pomóc nieco, ale dowody są mieszane.
- Full body nie jest wyraźnie trudniejszy ani łatwiejszy do utrzymania. Większa sesja wydaje się bardziej wymagająca, split sprawia, że każdy mięsień jest bardziej obolały, a badania nie wykazały różnicy we frekwencji. Wybierz według dni, które masz.
- Spór trwa, bo starsze badania mieszały częstotliwość z objętością. Plan, który trenuje mięsień częściej, często dawał mu też więcej serii, a to serie wykonywały robotę.
Ograniczenia tej notatki. Opisuje ona średnie grupowe z badań, głównie na młodych mężczyznach. Preferencje, doświadczenie, kontuzje i harmonogramy są różne. To ogólna informacja i nie zastępuje porady lekarskiej; jeśli masz kontuzję lub chorobę, przed zmianą treningu porozmawiaj z lekarzem lub wykwalifikowanym trenerem.
Źródła
- Ramos-Campo DJ, Benito-Peinado PJ, Andreu-Caravaca L, Rojo-Tirado MA, Rubio-Arias JA. Efficacy of split versus full-body resistance training on strength and muscle growth: a systematic review with meta-analysis. J Strength Cond Res 2024;38(7):1330–40. doi:10.1519/jsc.0000000000004774
- Schoenfeld BJ, Grgic J, Krieger J. How many times per week should a muscle be trained to maximize muscle hypertrophy? A systematic review and meta-analysis of studies examining the effects of resistance training frequency. J Sports Sci 2019;37(11):1286–95. doi:10.1080/02640414.2018.1555906
- Schoenfeld BJ, Ogborn D, Krieger JW. Effects of resistance training frequency on measures of muscle hypertrophy: a systematic review and meta-analysis. Sports Med 2016;46(11):1689–97. doi:10.1007/s40279-016-0543-8
- Grgic J, Schoenfeld BJ, Davies TB, Lazinica B, Krieger JW, Pedisic Z. Effect of resistance training frequency on gains in muscular strength: a systematic review and meta-analysis. Sports Med 2018;48(5):1207–20. doi:10.1007/s40279-018-0872-x
- Schoenfeld BJ, Ratamess NA, Peterson MD, Contreras B, Tiryaki-Sonmez G, Alvar BA. Influence of resistance training frequency on muscular adaptations in well-trained men. J Strength Cond Res 2015;29(7):1821–9. doi:10.1519/jsc.0000000000000970
- Saric J, Lisica D, Orlic I, Grgic J, Krieger JW, Vuk S, Schoenfeld BJ. Resistance training frequencies of 3 and 6 times per week produce similar muscular adaptations in resistance-trained men. J Strength Cond Res 2019;33(7S):S122–9. doi:10.1519/jsc.0000000000002909
- Schoenfeld BJ, Ogborn D, Krieger JW. Dose-response relationship between weekly resistance training volume and increases in muscle mass: a systematic review and meta-analysis. J Sports Sci 2017;35(11):1073–82. doi:10.1080/02640414.2016.1210197
- Pelland JC, Remmert JF, Robinson ZP, Hinson SR, Zourdos MC. The resistance training dose response: meta-regressions exploring the effects of weekly volume and frequency on muscle hypertrophy and strength gains. Sports Med 2026;56:481–505. doi:10.1007/s40279-025-02344-w
- Bernárdez-Vázquez R, Raya-González J, Castillo D, Beato M. Resistance training variables for optimization of muscle hypertrophy: an umbrella review. Front Sports Act Living 2022;4:949021. doi:10.3389/fspor.2022.949021
- Resistance training frequency and muscle hypertrophy: a systematic review and meta-analysis of volume-equated trials. medRxiv 2026 (preprint, bez recenzji naukowej). medrxiv.org
- Pedersen H, Saeterbakken AH, Fimland MS, Iversen VM, Schoenfeld BJ, Stien N, Andersen V. Effects of one long vs. two short resistance training sessions on training volume and affective responses in resistance-trained women. Front Psychol 2022;13:1010596. doi:10.3389/fpsyg.2022.1010596
- Carneiro MAS, Nunes PRP, Souza MVC, Assumpção CO, Orsatti FL. Full-body resistance training promotes greater fat mass loss than a split-body routine in well-trained males: a randomized trial. Eur J Sport Sci 2024;24(6):846–54. doi:10.1002/ejsc.12104
- Gomes GK, Franco CM, Nunes PRP, Orsatti FL. High-frequency resistance training is not more effective than low-frequency resistance training in increasing muscle mass and strength in well-trained men. J Strength Cond Res 2019;33(Suppl 1):S130–9. doi:10.1519/JSC.0000000000002559 (dane o bolesności według [12])