ZeroKnots TechnologiesMuscleTiger

MuscleTiger onderzoeksnotities · Nr. 3

Split of full body trainen: wat de meta-analyses zeggen

Weinig discussies in de sportschool beginnen zo snel als deze: split of full body? Bijna iedereen heeft er een uitgesproken mening over, en bijna niemand zegt dat het geen verschil maakt. Het onderzoek zegt dat het verrassend weinig uitmaakt, zolang één ding gelijk blijft.

Kort samengevat

Wanneer het aantal wekelijkse sets per spiergroep gelijk is, geven split- en full-body-routines vergelijkbare kracht- en spiergroei: 14 studies met 392 mensen vonden geen significant verschil. Het aantal wekelijkse sets doet het werk, hoe de routine ook heet. Een full-body-sessie voelt inspannender aan, en bij een split krijgt elke spier meer spierpijn; we vonden geen studie die aantoont dat een van beide moeilijker vol te houden is, dus kies op basis van de dagen die je hebt.

Om te begrijpen waarom, helpt het om te kijken wat de twee routines echt veranderen. Een full-body-routine traint elke spier in elke sessie, meestal drie keer per week, dus elke spier wordt drie keer per week getraind. Een split verdeelt de spieren over de dagen, bijvoorbeeld drukspieren op de ene dag en trekspieren op een andere, zodat elke spier meestal één of twee keer per week wordt getraind. De twee routines verschillen in hoe vaak een spier wordt getraind en in hoeveel sets die per sessie krijgt. Ze zeggen op zichzelf niet hoeveel sets een spier per week krijgt.

Dat laatste getal, wekelijkse sets per spiergroep, blijkt belangrijker dan het format. In deze notitie kijken we wat meta-analyses (studies die veel studies samenvoegen) zeggen over wekelijks volume, over frequentie en direct over split versus full body. We geven aan hoe sterk het bewijs is en wat er overblijft om uit te kiezen. De cijfers komen uit gepubliceerde studies, onderaan vermeld; waar wij iets zelf berekenen, zeggen we dat erbij.

1. Twee getallen die elke routine beschrijven

Hoe een routine ook heet, voor elke spiergroep kun je hem beschrijven met twee getallen: hoeveel dagen per week die spier wordt getraind, en hoeveel zware sets hij op die dagen krijgt. Hun product is het wekelijkse volume:

S  =  f⋅s(1)S \;=\; f \cdot s \tag{1}

waarbij ff de frequentie is (trainingsdagen per week voor die spier), ss het aantal sets per sessie voor die spier is, en SS het aantal wekelijkse sets. Dezelfde SS kan op heel verschillende manieren worden bereikt. De tabel toont voorbeelden voor 12 wekelijkse sets per spiergroep.

Routine (voorbeeld)Frequentie ffSets per sessie ssWekelijkse sets SS
Full body, 3 dagen per week3412
Upper / lower, 4 dagen per week2612
Push / pull / legs, 6 dagen per week2612
Klassieke split per spiergroep, 5 dagen per week11212

Alle vier leveren hetzelfde wekelijkse volume. De vraag “split of full body” is dus eigenlijk twee vragen: doet het wekelijkse volume ertoe, en maakt het uit hoe dat over de dagen wordt verdeeld?

2. Volume: het getal dat ertoe doet

Schoenfeld et al. [7] voegden 15 studies (34 behandelgroepen) samen en vonden een getrapt verband tussen wekelijkse sets en spiergroei: elke extra wekelijkse set ging gepaard met een winst die ongeveer 0.37 procentpunt groter was, en het verschil tussen groepen met hoger en lager volume was ongeveer 3.9%. Eén voorbehoud uit dezelfde analyse: toen sets werden gegroepeerd in minder dan 5, 5 tot 9 en 10 of meer per spier, toonde het effect alleen een trend (P = 0.074), dus de exacte drempels zijn niet stevig vastgesteld.

Een grotere analyse van Pelland et al. [8] voegde 67 studies met 2 058 deelnemers samen en bevestigde dat zowel spiermassa als kracht toenemen met het wekelijkse volume, met afnemende meeropbrengst die voor kracht veel sterker is. Een umbrella review van 14 meta-analyses [9] concludeerde dat volume de enige trainingsvariabele is met een waargenomen dosis-responsrelatie voor hypertrofie, en adviseert minstens ongeveer 10 wekelijkse sets per spiergroep.

3. Frequentie: eerst leek het belangrijk, daarna niet meer

In 2016 voegde Schoenfeld et al. [3] tien studies samen en vond dat een spier vaker trainen gepaard ging met een groter hypertrofie-effect (0.49 tegenover 0.30). Ze concludeerden dat grote spiergroepen minstens twee keer per week getraind zouden moeten worden.

Vergelijkingen als deze hebben een valkuil: een groep die een spier vaker traint, doet vaak ook meer sets in totaal, dus frequentie en volume lopen door elkaar. Dezelfde auteurs herhaalden de analyse daarom in 2019 [2] met 25 studies en scheidden de trials met gelijk volume van de rest. Bij gelijk volume was er geen significant verschil tussen lagere en hogere frequentie, ook niet voor boven- en onderlichaam apart en ook niet voor directe maten van spiergroei. Bij ongelijk volume liet hogere frequentie een bescheiden voordeel zien, wat je zou verwachten als de extra sets het werk doen. Ze concludeerden dat er sterk bewijs is dat frequentie de hypertrofie bij gelijk volume niet significant en niet betekenisvol beïnvloedt, en dat mensen per spiergroep een wekelijkse frequentie kunnen kiezen op basis van voorkeur.

Een preprint uit 2026, die nog niet door peer review is gegaan, keek alleen naar trials met gelijk volume [10]: 16 trials met 380 deelnemers, die één tot drie sessies per spier per week vergelijken. Het effect van frequentie was verwaarloosbaar en niet significant (Hedges' g = −0.06, 95% betrouwbaarheidsinterval −0.24 tot 0.13). Hier is g het verschil tussen groepen in eenheden van standaarddeviatie, dus 0.06 is verwaarloosbaar. De auteurs schatten de zekerheid van het bewijs in als laag tot zeer laag, en merken op dat de meeste trials de spierdikte meten, wat niet volledig samenhangt met de groei van de hele spier. Pelland et al. [8] vonden eveneens dat het effect van frequentie op hypertrofie verenigbaar was met een verwaarloosbaar effect.

4. Split tegenover full body, direct vergeleken

De directe vergelijking is samengevoegd in één meta-analyse: Ramos-Campo et al. [1] namen 14 studies met 392 deelnemers (196 per arm) op die split- en full-body-routines vergeleken. De programma's duurden 4 tot 12 weken, de gemiddelde leeftijd was 25, en 11 van de 14 studies waren met mannen; slechts drie omvatten vrouwen. Tien studies hadden een laag risico op bias en vier hadden enige zorgen. Kracht werd gemeten als one-repetition maximum (1RM) bij de bankdrukoefening en bij een lift voor het onderlichaam, en groei als de dwarsdoorsnede van drie spieren en als vetvrije lichaamsmassa.

Het artikel rapporteert de resultaten in tabellen die lastig te lezen zijn, dus hebben we ze opnieuw getekend. Elke studie geeft één getal: hoeveel meer de full-body-groep won dan de split-groep, in procentpunten verbetering ten opzichte van de uitgangswaarde. Een vierkant is de schatting van de studie en de lijn is het 95%-betrouwbaarheidsinterval, het bereik van waarden dat past bij de data van die studie. De groene ruit is het samengevoegde resultaat. Grotere vierkanten zijn studies die zwaarder meetellen omdat ze nauwkeuriger zijn. Een lijn die de oranje nullijn kruist, kan de routines niet van elkaar onderscheiden.

Twee forest plots van het verschil in krachtwinst tussen full-body- en split-routines, bankdrukken en onderlichaam, met elk 14 studies. Elk studie-interval kruist nul, en dat geldt ook voor beide samengevoegde schattingen.
Figuur 1. Krachtwinst, full body minus split, per studie. Gegevens van Ramos-Campo et al. [1], opnieuw getekend op basis van de gemiddelden en standaarddeviaties per studie. De samengevoegde schatting is 1.2 procentpunt voor bankdrukken (95%-BI −1.3 tot 3.7) en 2.5 voor het onderlichaam (−2.1 tot 7.1). Heterogeniteit is I² = 0% in beide gevallen, wat betekent dat de studies het niet meer oneens zijn dan toeval alleen zou opleveren.

Kijk eerst naar de afzonderlijke lijnen. Ze zijn lang: van −30 tot +30 punten in de kleinste studies. Dat is te verwachten. De meeste groepen hadden maar 9 tot 15 mensen, en de winst van individuele mensen verschilt sterk (de standaarddeviatie van de winst is vaak 20 tot 40%), dus geen enkele studie kan het verschil precies bepalen. Dit is ook de reden waarom de studies zijn samengevoegd, en waarom één losse studie die de ene of de andere routine laat winnen, in welke richting dan ook, weinig betekent.

Het beeld verandert wanneer alle 14 samen worden gelezen. Geen enkele studie vond een duidelijk voordeel voor een van beide routines, en de schattingen clusteren rond nul van beide kanten: voor bankdrukken liggen er 10 van de 14 licht aan de full-body-kant , 3 aan de split-kant en één precies op nul, voor het onderlichaam 10 en 4. Het samengevoegde interval is veel smaller dan elke afzonderlijke lijn. Voor bankdrukken sluit het een split-voordeel van meer dan ongeveer 1.3 punt uit en een full-body-voordeel van meer dan ongeveer 3.7 punt, bij winsten die gemiddeld rond 9 tot 10% lagen. Het resultaat is dus duidelijk: over 14 onafhankelijke trials, met verschillende populaties en programma's, kwamen de winsten, welke routine ook werd gebruikt, binnen een paar procent van elkaar uit. De lichte helling naar full body valt binnen de ruis, en kleine verschillen kunnen niet worden uitgesloten. Een voorbehoud bij de heterogeniteitswaarde: I² = 0% betekent dat de studies het niet meer oneens zijn dan hun grote onzekerheid toestaat, wat een zwakke toets is wanneer elke studie zo onnauwkeurig is.

Het artikel voegt ook de spiergrootte samen. Om kracht en groei op één schaal te vergelijken, hebben we elke uitkomst herberekend als gestandaardiseerd verschil (Hedges' g), dat het verschil uitdrukt in eenheden van standaarddeviatie. Onze herberekening op basis van de gegevens per studie reproduceert de samengevoegde waarden van de auteurs voor de vijf ruwe uitkomsten.

Stippenplot van het gestandaardiseerde verschil tussen full-body- en split-routines voor zes uitkomsten. Alle schattingen liggen dicht bij nul en alle intervallen bevatten nul.
Figuur 2. Gestandaardiseerd verschil g (full body minus split) per uitkomst, met 95%-betrouwbaarheidsintervallen; k is het aantal studies. De gearceerde zone geeft verschillen onder 0.2 aan, die meestal triviaal worden genoemd. Voor de magere lichaamsmassa geeft het abstract van het artikel een ruw verschil van −0.07 (−1.59 tot 1.44), terwijl het forest plot op een gestandaardiseerde schaal staat; het getoonde punt volgt het plot. De ruit is het gewone gemiddelde van de zes schattingen, 0.03. Het is alleen een samenvatting ter oriëntatie, omdat de uitkomsten deels uit dezelfde deelnemers komen.

Alle zes schattingen liggen binnen ongeveer 0.08 standaarddeviatie van nul, en alle intervallen bevatten nul. Het gemiddelde verschil is 0.03 standaarddeviatie, wat verwaarloosbaar is. De auteurs concludeerden dat een split- of een full-body-routine, bij gelijk volume, de kracht noch de hypertrofie significant beïnvloedt, en dat mensen op basis van voorkeur kunnen kiezen.

De beperkingen hiervan zijn reëel. De studies waren kort, vooral bij jonge mannen, en mat de spiergrootte met verschillende methoden (vooral echografie). Het interval voor elke spier is breder dan voor kracht, ongeveer ±0.3 standaarddeviatie, dus kleine verschillen kunnen niet worden uitgesloten.

Twee losse trials laten zien hoe kleine studies er van elkaar kunnen verschillen. Schoenfeld et al. [5] vergeleken een split (elke spier één keer per week) met een total-body-routine (drie keer per week) bij 20 goed getrainde mannen. De dikte van de onderarmflexoren nam meer toe bij de total-body-routine, zonder verschil in maximale kracht, en de auteurs suggereerden een mogelijk voordeel van hogere frequentie. Saric et al. [6] vergeleken zes weken lang training drie en zes keer per week, met gelijk volume, bij 27 getrainde mannen. De krachtwinsten waren vergelijkbaar (bovenlichaam +4% tegenover +6%, onderlichaam +22% tegenover +18%), en dat gold ook voor de meeste diktewinsten, hoewel alleen de groep met drie sessies de dikte van de elleboogflexoren significant verhoogde (+7%). Resultaten op afzonderlijke spieren schommelen sterk in studies van deze omvang, en daarom is samenvoegen nuttig.

5. Kracht kan iets anders zijn

Voor kracht is het beeld minder duidelijk. Grgic et al. [4] voegden 22 studies samen en vonden dat krachtwinsten stegen met de frequentie: effectgroottes van 0.74, 0.82, 0.93 en 1.08 voor training 1, 2, 3 en 4 of meer keer per week. In de subgroep met gelijk volume had frequentie echter geen significant effect (p = 0.421), dus het schijnbare voordeel lijkt vooral uit het extra volume te komen. Een nieuwere analyse [8] vond dat het effect van frequentie op kracht, anders dan bij hypertrofie, wel vast te stellen was, met afnemende meeropbrengst. Een mogelijke verklaring is dat krachtoefeningen vaardigheden zijn, en dat vaker oefenen helpt, maar dit is een hypothese en niet iets wat deze studies hebben getest.

6. Is een full-body-sessie zwaarder?

Een gangbaar bezwaar luidt zo: ook als de resultaten gelijk zijn, is het hele lichaam in één sessie trainen veeleisender dan één of twee spiergroepen. Dat klinkt aannemelijk, en het directe bewijs is dun, dus hier is wat er bestaat.

De dichtste toets op “meer werk in één zitting” is een crossover-studie van Pedersen et al. [11]. Drieëntwintig getrainde vrouwen deden dezelfde 18 sets oefeningen voor het onderlichaam, ofwel in één sessie van 46 minuten, ofwel in twee sessies met 3.5 tot 5 uur ertussen op dezelfde dag (samen 43 minuten). Dit vergelijkt geen split met een full-body-week. Het is alleen een test van hoe een grotere sessie aanvoelt. De lange sessie werd als zwaarder ervaren (7 tegenover 6 op een schaal van 10) en als onaangenamer (6 tegenover 5). Op één schaal werd ze ook als prettiger beoordeeld, maar het plezier verschilde niet, en de bereidheid om 24 uur later te trainen verschilde ook niet. Twee sessies leverden ongeveer 3% meer herhalingen op (169 tegenover 164). Toen werd gevraagd welke ze voor regelmatige training zouden kiezen, koos 22 van de 23 vrouwen de lange sessie, vooral omdat die een tweede bezoek aan de sportschool bespaarde en omdat ze het gevoel van een zware training prettig vonden.

Het tweede dat mensen voelen is spierpijn, en hier is het beeld het tegenovergestelde van het bezwaar. Carneiro et al. [12] volgden 23 goed getrainde mannen 8 weken lang, met dezelfde 75 sets per week, vijf dagen per week. Eén groep trainde elke spier elke dag, met één of twee sets per oefening. De andere groep trainde per dag één lichaamsdeel, met tien sets per oefening. Spierpijn op een schaal van 0 tot 10 was in de split-groep hoger in week 1, 4 en 8, voor alle vijf gemeten regio's. Het artikel rapporteert dat de split-groep ongeveer 3.5 tot 7.5 keer hoger scoorde, afhankelijk van de spier en de week, met die getallen uit de eerdere trial van dezelfde groep [13], die we niet volledig hebben gelezen. Hetzelfde artikel rapporteert dat de full-body-groep vet verloor (−0.8 kg) terwijl de split-groep een beetje aankwam (+0.3 kg), p = 0.04, wat de auteurs koppelen aan spierpijn die de dagelijkse activiteit vermindert. We behandelen dat laatste deel voorzichtig: het is een secundaire uitkomst bij 23 mensen, de full-body-groep deed door extra opwarmsets meer totaal werk, en de dagelijkse activiteit is niet gemeten.

Samen genomen zegt het bewijs niet dat full body zwaarder is. Een sessie met meer werk erin voelt zwaarder aan, maar de getrainde vrouwen vonden hem prettig en herstelden even goed. Een routine die veel sets op één spier op één dag zet, laat die spier meer pijn doen. De belasting verschuift dus; het totaal gaat er niet op omhoog. Bovendien zijn beide studies klein, kort en alleen bij getrainde mensen uitgevoerd.

7. Is het moeilijker vol te houden?

Dit is de vraag waar mensen het echt om gaan, en geen enkele studie die we vonden beantwoordt haar rechtstreeks. We vonden geen trial die mensen op een split- en op een full-body-routine maanden lang in het gewone leven volgde en vergeleek wie stopte. Wat er wel is, is indirect.

Het eerlijke antwoord aan een vriend die zegt dat full body moeilijker vol te houden is, is dus dat het voor sommige mensen zo kan zijn en voor anderen makkelijker. Een full-body-routine heeft minder wekelijkse sessies nodig voor dezelfde sets per spier, maar elke sessie is langer. Een split heeft kortere sessies, maar je hebt meer dagen nodig. Welke van deze bij je past, is een kwestie van schema en voorkeur, en de trials laten niet zien dat een van beide je resultaten kost.

8. Wat het bewijs niet kan vertellen

Resultaten

VraagWat het bewijs zegtHoe sterk
Doet wekelijks volume ertoe?Ja: meer wekelijkse sets geven meer groei, met afnemende meeropbrengst [7], [8], [9]Meerdere samengevoegde analyses
Doet frequentie ertoe bij gelijke wekelijkse sets (groei)?Geen betekenisvol verschil gevonden [2], [10]Sterk, maar de trials zijn klein en kort
Split tegenover full body, directGeen significant verschil in kracht of groei [1]14 studies, 392 mensen
Doet frequentie ertoe voor kracht?Het schijnbare voordeel komt vooral van extra volume [4]; één nieuwere analyse vindt een klein effect [8]Gemengd
Is een full-body-sessie zwaarder?Een langere sessie voelt zwaarder aan maar niet minder prettig, met vergelijkbare bereidheid om de volgende dag te trainen [11]; een split gaf meer spierpijn [12]Twee kleine trials
Is het moeilijker vol te houden?Geen direct bewijs; aanwezigheid 98% tegenover 97% in één begeleide trial van 8 weken [12]Zeer dun
Wie en hoe lang?Vooral jonge mannen, weken tot maandenBeperkt de conclusies

Hoe we dit in MuscleTiger gebruiken

De app dwingt geen enkel format af: je bouwt je eigen routines, split of full body, en trainers kunnen programma's delen met de mensen die ze coachen. Krachtvooruitgang wordt per spiergroep getoond, zodat je kunt zien hoe elk deel van het lichaam het doet, welke routine je ook volgt.

Bekijk MuscleTiger

Conclusies

Beperkingen van deze notitie. Ze beschrijft groepsgemiddelden uit studies die vooral over jonge mannen gaan. Individuele voorkeuren, ervaring, blessures en schema's verschillen. Dit is algemene informatie en vervangt geen medisch advies; heb je een blessure of een medische aandoening, overleg dan met een arts of een gekwalificeerde coach voordat je je training verandert.

Bronnen

  1. Ramos-Campo DJ, Benito-Peinado PJ, Andreu-Caravaca L, Rojo-Tirado MA, Rubio-Arias JA. Efficacy of split versus full-body resistance training on strength and muscle growth: a systematic review with meta-analysis. J Strength Cond Res 2024;38(7):1330–40. doi:10.1519/jsc.0000000000004774
  2. Schoenfeld BJ, Grgic J, Krieger J. How many times per week should a muscle be trained to maximize muscle hypertrophy? A systematic review and meta-analysis of studies examining the effects of resistance training frequency. J Sports Sci 2019;37(11):1286–95. doi:10.1080/02640414.2018.1555906
  3. Schoenfeld BJ, Ogborn D, Krieger JW. Effects of resistance training frequency on measures of muscle hypertrophy: a systematic review and meta-analysis. Sports Med 2016;46(11):1689–97. doi:10.1007/s40279-016-0543-8
  4. Grgic J, Schoenfeld BJ, Davies TB, Lazinica B, Krieger JW, Pedisic Z. Effect of resistance training frequency on gains in muscular strength: a systematic review and meta-analysis. Sports Med 2018;48(5):1207–20. doi:10.1007/s40279-018-0872-x
  5. Schoenfeld BJ, Ratamess NA, Peterson MD, Contreras B, Tiryaki-Sonmez G, Alvar BA. Influence of resistance training frequency on muscular adaptations in well-trained men. J Strength Cond Res 2015;29(7):1821–9. doi:10.1519/jsc.0000000000000970
  6. Saric J, Lisica D, Orlic I, Grgic J, Krieger JW, Vuk S, Schoenfeld BJ. Resistance training frequencies of 3 and 6 times per week produce similar muscular adaptations in resistance-trained men. J Strength Cond Res 2019;33(7S):S122–9. doi:10.1519/jsc.0000000000002909
  7. Schoenfeld BJ, Ogborn D, Krieger JW. Dose-response relationship between weekly resistance training volume and increases in muscle mass: a systematic review and meta-analysis. J Sports Sci 2017;35(11):1073–82. doi:10.1080/02640414.2016.1210197
  8. Pelland JC, Remmert JF, Robinson ZP, Hinson SR, Zourdos MC. The resistance training dose response: meta-regressions exploring the effects of weekly volume and frequency on muscle hypertrophy and strength gains. Sports Med 2026;56:481–505. doi:10.1007/s40279-025-02344-w
  9. Bernárdez-Vázquez R, Raya-González J, Castillo D, Beato M. Resistance training variables for optimization of muscle hypertrophy: an umbrella review. Front Sports Act Living 2022;4:949021. doi:10.3389/fspor.2022.949021
  10. Resistance training frequency and muscle hypertrophy: a systematic review and meta-analysis of volume-equated trials. medRxiv 2026 (preprint, geen peer review). medrxiv.org
  11. Pedersen H, Saeterbakken AH, Fimland MS, Iversen VM, Schoenfeld BJ, Stien N, Andersen V. Effects of one long vs. two short resistance training sessions on training volume and affective responses in resistance-trained women. Front Psychol 2022;13:1010596. doi:10.3389/fpsyg.2022.1010596
  12. Carneiro MAS, Nunes PRP, Souza MVC, Assumpção CO, Orsatti FL. Full-body resistance training promotes greater fat mass loss than a split-body routine in well-trained males: a randomized trial. Eur J Sport Sci 2024;24(6):846–54. doi:10.1002/ejsc.12104
  13. Gomes GK, Franco CM, Nunes PRP, Orsatti FL. High-frequency resistance training is not more effective than low-frequency resistance training in increasing muscle mass and strength in well-trained men. J Strength Cond Res 2019;33(Suppl 1):S130–9. doi:10.1519/JSC.0000000000002559 (spierpijngegevens zoals gerapporteerd in [12])