MuscleTiger onderzoeksnotities · Nr. 2
Hoeveel calorieën moet ik per dag eten: hoe een dagelijks doel wordt vastgesteld, wat wordt ondersteund en wat een conventie is
Elke calorierekenmachine eindigt met één getal. Achter dat getal zitten verschillende afzonderlijke beslissingen: hoeveel je verbrandt, hoe snel je moet afvallen, hoe laag te laag is en hoe je de calorieën verdeelt over eiwit, vet en koolhydraten. Sommige van deze beslissingen worden goed ondersteund door onderzoek. Andere berusten op de conventie van iemand.
Kort samengevat
Een calorierekenmachine bestaat uit verschillende afzonderlijke beslissingen met een zeer uiteenlopende kwaliteit. De vergelijking voor de energie in rust en het advies over eiwit worden goed ondersteund, terwijl de activiteitsmultiplicatoren, het tempo van gewichtsverlies en de laagste calorieniveaus bereiken of conventies zijn. Behandel het getal als startpunt en pas het aan op basis van je eigen wegingen; als je gewichten tilt en langzaam afvalt, en als je een vrouw bent die traint, houd je de inname boven je energiebeschikbaarheid.
Als je de onderdelen één voor één bekijkt, zie je dat hun kwaliteit sterk verschilt. De vergelijking voor de energie in rust is solide. De multiplicatoren voor activiteit zijn bereiken. Het aanbevolen tempo van gewichtsverlies komt vooral uit studies met slanke atleten. De laagste "veilige" calorieniveaus zijn een traditie. Eiwit is goed onderzocht, terwijl vet en koolhydraten als brede bereiken worden gegeven.
In deze notitie lopen we de beslissingen langs in de volgorde waarin een calorierekenmachine ze neemt, zeggen we wat het bewijs ondersteunt en waar wij zelf een keuze hebben gemaakt, en leggen we uit waarom macro's grenzen nodig hebben bij lage calorie-doelen. Een tabel vlak voor het eind vat samen hoe goed elke beslissing wordt ondersteund. Dit is de tweede notitie in de reeks; de eerste, over gewichtsprognoses, legt uit waarom een calorie-doel moet worden gezien als een startpunt dat niets garandeert.
1. Hoeveel je verbrandt
Energie in rust
De meeste rekenmachines beginnen met de Mifflin–St Jeor-vergelijking, afgeleid van metingen bij 498 gezonde volwassenen van 19 tot 78 jaar [1]. In de vereenvoudigde vorm is de energie die het lichaam in rust verbruikt
waarbij het lichaamsgewicht in kg is, de lengte in cm, de leeftijd in jaren, en een constante die afhangt van het geslacht. De auteurs ontdekten dat deze vereenvoudiging de nauwkeurigheid van het volledige model niet verminderde [1].
Een systematische review van Frankenfield et al. [2] vergeleek de gangbare vergelijkingen en vond dat Mifflin–St Jeor het rustmetabolisme bij niet-zwaarlijvige en zwaarlijvige volwassenen binnen 10% van de gemeten waarde voorspelde, bij meer mensen dan elke andere vergelijking. Dezelfde review waarschuwt dat de fouten voor individuele mensen nog steeds merkbaar kunnen zijn. In de eerste notitie hebben we zulke fouten in perspectief geplaatst: een paar procent van de dagelijkse energie-uitgave is ongeveer een snee of twee brood.
Van rust naar totale energie
De totale dagelijkse energie-uitgave is het rustmetabolisme vermenigvuldigd met een fysieke activiteitsfactor (PAL):
De deskundigenbijeenkomst van FAO/WHO/UNU [3] geeft bereiken voor typische leefstijlen: ongeveer 1.40 tot 1.69 voor zittend of licht actief, 1.70 tot 1.99 voor actief, en 2.00 tot 2.40 voor zwaar actief, met de opmerking dat waarden boven 2.40 moeilijk lang vol te houden zijn. Onze activiteitsniveaus vallen binnen deze bereiken; de exacte waarde binnen elk bereik is onze eigen keuze, en in de app wordt die afgeleid van je stappengeschiedenis wanneer Apple Health is verbonden.
Een kleine correctie tijdens het afvallen
Uitgaven die tijdens een dieet worden gemeten, komen vaak lager uit dan een formule voorspelt. Leibel et al. [8] ontdekten dat nadat mensen hun gewicht minstens 10% onder hun gebruikelijke niveau hielden, de totale energie-uitgave daalde met ongeveer 6 kcal per kilogram vetvrije massa per dag bij mensen die nooit zwaarlijvig waren. Die daling is groter dan het verlies van massa alleen verklaart. Zolang het doel gewichtsverlies is, verlagen we de schatting daarom met een paar procent. De grootte van de correctie komt uit de analyse van een commerciële tracker over zijn eigen gebruikers; geen gecontroleerde studie ondersteunt die, en de bronnen verschillen van mening over hoe zo'n aanpassing zich ontwikkelt. Roberts et al. [4], die Leibel citeren, melden dat de niet-sportgebonden activiteit ongeveer 262 kcal/dag daalt na een verlies van 10% en ongeveer 500 kcal/dag na 20%. De daling hangt af van hoeveel je al bent afgevallen; het tempo speelt daarbij geen rol. Breit et al. [9] mat met de gouden standaardmethode slechts ongeveer 4% lagere uitgave in de eerste maand, die later gedeeltelijk herstelde. Onze constante correctie ligt dichter bij het tweede beeld.
2. Hoe snel je moet afvallen
Het gangbare klinische advies is een tekort van 500 tot 1 000 kcal per dag, wat overeenkomt met ongeveer 0.45 tot 0.9 kg per week [10]. Atleten die spiermassa willen behouden, krijgen het advies langzamer af te vallen. Roberts et al. [4] bespreken het bewijs voor bodybuilding- en physique-atleten tijdens de wedstrijdvoorbereiding en concluderen dat tempo's van 0.5% van de lichaamsmassa per week of minder beter zijn om het verlies van vetvrije massa te beperken.
De bekendste studie die dit ondersteunt is die van Garthe et al. [5]: 24 topatleten die vier keer per week met gewichten trainden, kregen een langzamer of een sneller dieet. De langzame groep plande 0.7% van de lichaamsmassa per week te verliezen (behaald: 0.7 ± 0.8%) en won ongeveer 2.1% aan vetvrije massa. De snelle groep plande 1.4% per week (behaald: 1.0 ± 0.4%) en won geen vetvrije massa (−0.2%). Beide groepen verloren ongeveer evenveel gewicht, rond 5.5% van de lichaamsmassa; het langzame dieet duurde alleen langer (8.5 weken tegenover 5.3). Langzamer afvallen is even effectief; het is een ruil van tijd voor spiermassa.
We drukken het tempo uit als aandeel van de lichaamsmassa per week, tussen ongeveer 0.5% en 1%, met een sneller tempo toegestaan wanneer de body mass index hoger is en er meer vet af te bouwen valt. Het bewijs hierachter komt van slanke atleten, dus het toepassen op de algemene bevolking en het koppelen van het tempo aan de body mass index is onze extrapolatie. Het dagelijkse tekort volgt rechtstreeks uit het tempo en de energiedichtheid van gewichtsverandering uit de eerste notitie:
Hier is het gewenste wekelijkse verlies als aandeel van de lichaamsmassa, het lichaamsgewicht (kg), en kcal/kg de effectieve energiedichtheid van een verandering in lichaamsgewicht. Delen door 7 zet een wekelijkse hoeveelheid om in een dagelijkse. Bijvoorbeeld: een man van 80 kg die 0.5% per week wil verliezen, verliest 0.4 kg per week, wat een tekort van ongeveer 0.4 × 9 100 / 7 ≈ 520 kcal per dag vraagt.
Dat voorbeeld verdient een opmerking. Murphy en Koehler [6] raden in een meta-analyse van mensen die krachttraining doen aan om tekorten van meer dan ongeveer 500 kcal per dag te vermijden als het doel is de vetvrije massa te behouden. Aan de onderkant van ons tempobereik zitten we precies op die grens, en hoe langzamer je gaat, hoe beter voor de spieren. Als je gewichten tilt en je spieren wilt beschermen, is het onderste deel van het bereik, of daaronder, de verstandige keuze.
Dezelfde logica werkt ook de andere kant op voor mensen die willen aankomen. We voegen een bescheiden overschot toe van enkele honderden kcal boven het onderhoud (ongeveer een tiende daarvan). Dit is onze keuze en er ligt geen gemeten optimum achter: het bewijs voor het beste overschot is beperkt, en een groter overschot voegt vooral vet toe en versnelt de spieropbouw nauwelijks.
3. Hoe laag is te laag
Twee grenzen voorkomen dat een calorie-doel extreem wordt. De eerste is een plafond op het dagelijkse tekort, dat in ons geval 1 000 kcal is. Dat komt overeen met het bovenste deel van het algemene klinische advies [10], en het is twee keer de grens die de meta-analyse hierboven aanhoudt om vetvrije massa te behouden [6]. Wij beschouwen het als een veiligheidsgrens.
De tweede is een absolute ondergrens voor het dagelijkse calorie-doel. De klinische richtlijn die in [10] wordt weergegeven noemt 1 000 tot 1 200 kcal per dag voor vrouwen en 1 200 tot 1 500 kcal per dag voor mannen als aanvaardbare caloriearme diëten. Wij gebruiken 1 200 en 1 500 kcal, het bovenste deel van deze bereiken, en gaan bovendien nooit lager dan de energie in rust van een persoon met een normaal gewicht bij jouw lengte. Deze ondergrenzen zijn een conventie en passen mogelijk niet bij elk lichaamsformaat.
Een vaste ondergrens heeft één zwakte: ze houdt geen rekening met hoe groot je bent en hoeveel je traint. Onderzoekers gebruiken een maatstaf die energiebeschikbaarheid heet: de calorieën die je eet min de calorieën die je aan training verbruikt, gedeeld door je vetvrije massa (alles in het lichaam behalve vet). Roberts et al. [4] merken op dat deze voor vrouwelijke atleten op ongeveer 30 kcal per kilogram vetvrije massa per dag of hoger moet blijven, om menstruatiestoornissen te voorkomen. Als voorbeeld: een vrouw van 60 kg met ongeveer 45 kg vetvrije massa heeft na de training 45 × 30 = 1 350 kcal per dag nodig. Als de training 400 kcal verbrandt, moet ze ongeveer 1 750 kcal eten, ruim boven een ondergrens van 1 200 kcal.
Wat zijn menstruatiestoornissen, en waarom zijn ze belangrijk? Het zijn onregelmatige of uitblijvende menstruaties. Ze zijn het zichtbare teken dat het lichaam, met te weinig energie, functies heeft uitgeschakeld die het voorlopig kan missen, inclusief de geslachtshormonen. Roberts et al. [4] melden dat zulke stoornissen vaak voorkomen bij vrouwelijke physique-atleten tijdens de wedstrijdvoorbereiding. Voor iemand die afvalt is een cyclus die onregelmatig wordt of stopt daarom een waarschuwingssignaal dat je niet als onschadelijke bijwerking moet wegwuiven; de verstandige reactie is meer eten en met een arts praten.
We hebben deze controle in het calorie-doel ingebouwd. Voor vrouwen kan het doel niet dalen onder
waarbij de vetvrije massa in kg is en de gemiddelde dagelijkse energie van je training. We schatten de vetvrije massa uit lengte en gewicht met de Boer-vergelijking [11], omdat de app de lichaamssamenstelling niet meet, en we schatten de trainingsenergie uit je antwoorden bij de start (trainingen per week en hun duur). Het doel wordt nooit boven het onderhoud geduwd, zodat de ondergrens alleen een tekort kan wegnemen en nooit een overschot kan creëren. Voor de meeste mensen is de ondergrens niet bindend, omdat hun doel al boven de grens ligt. Ze telt mee voor vrouwen die lang of zwaar zijn, veel trainen, of een hoog verliestempo hebben: voor hen vermindert ze het tekort. We passen haar toe op vrouwen omdat de 30 kcal/kg-waarde uit onderzoek bij vrouwen komt.
4. Eiwit, vet en koolhydraten
Eiwit
Eiwit heeft van de drie het sterkste bewijs. Roberts et al. [4] ondersteunen 1.8 tot 2.7 g per kilogram per dag tijdens de wedstrijdvoorbereiding en beschrijven een convergerend bereik van 1.6 tot 2.7 g/kg/dag tussen onderzoeksgroepen. Morton et al. [7] voegden 49 onderzoeken met 1 863 deelnemers samen en vonden dat een inname boven ongeveer 1.6 g/kg/dag de winst aan vetvrije massa door krachttraining niet verder vergrootte. Tijdens een tekort helpt een hogere inname om vetvrije massa te behouden, daarom liggen de aanbevelingen voor atleten op dieet hoger. In een studie van vier weken met een energietekort van 40% behield 2.4 g/kg meer vetvrije massa dan 1.2 g/kg (Longland et al., zoals gerapporteerd in [4]).
Wij gebruiken ongeveer 2 g/kg, iets lager wanneer het doel onderhoud of aankomen is. Voor mensen die ver boven hun streefgewicht zitten, rekenen we met het streefgewicht, en we beperken eiwit tot een aandeel van de totale calorieën, zodat het bij lage calorie-doelen niet alles andere verdringt.
Vet en koolhydraten
Voor vet en koolhydraten geeft het bewijs bereiken, en die houden we als bereiken. Voor de wedstrijdvoorbereiding suggereren Roberts et al. [4] vet op 10 tot 25% van de calorieën (atleten in het algemeen worden gezien op 20 tot 35%) en koolhydraten op een realistische 2 tot 5 g/kg, met de opmerking dat zeer weinig koolhydraten tijdens een tekort de training kan schaden. Ze waarschuwen ook tegen zeer lage vetinnames. De calorieën die overblijven na eiwit en vet gaan naar koolhydraten:
waarbij het calorie-doel is, en eiwit en vet in gram zijn, en de factoren 4 en 9 de calorieën per gram eiwit of koolhydraat en per gram vet zijn.
Waarom macro's grenzen nodig hebben
Regels in gram per kilogram werken goed bij normale calorieniveaus en breken bij lage niveaus. Bij een laag doel kunnen vaste hoeveelheden eiwit en vet bijna het hele budget opeisen en niets overlaten voor koolhydraten, of zelfs samen meer opleveren dan het doel. Daarom is het veiliger om eiwit vast te stellen in gram per kilogram, eiwit en vet te beperken tot een aandeel van de calorieën, en een ondergrens van ongeveer 2 g per kilogram aan koolhydraten aan te houden, waarbij de calorieën indien nodig uit vet komen. De som van de macro's overschrijdt dan nooit het calorie-doel. De exacte grenzen zijn onze keuze binnen de gepubliceerde bereiken.
Resultaten
| Beslissing | Wat we doen | Hoe goed het wordt ondersteund |
|---|---|---|
| Energie in rust | Mifflin–St Jeor [1], [2] | Goed ondersteund; individuele fout van enkele procenten |
| Activiteitsmultiplicator | Niveaus binnen de FAO/WHO/UNU-bereiken [3] | De bereiken worden ondersteund; de waarden binnen de bereiken zijn onze keuze |
| Correctie tijdens het dieet | Enkele procenten onder de formule | De richting wordt ondersteund [8]; de grootte komt niet uit een gecontroleerde studie |
| Tempo van verlies | Een aandeel van de lichaamsmassa per week, geschaald op basis van de BMI | Gebaseerd op studies met slanke atleten [4], [5]; het schalen op basis van de BMI is onze extrapolatie |
| Overschot bij aankomen | Een bescheiden overschot van enkele honderden kcal | Onze keuze; het bewijs voor het beste overschot is beperkt |
| Dagelijks tekort | Begrensd op 1 000 kcal | Komt overeen met algemene richtlijnen [10]; boven de grens die wordt geadviseerd om spieren te behouden [6] |
| Laagste calorie-doel | 1 200 kcal (vrouwen) en 1 500 kcal (mannen) | Een gangbare conventie [10] |
| Energiebeschikbaarheid (vrouwen) | Doel niet lager dan 30 kcal per kg vetvrije massa plus de energie van de training | Ondersteund voor vrouwen [4]; vetvrije massa en trainingsenergie zijn schattingen |
| Eiwit | Ongeveer 2 g/kg, begrensd als aandeel van de calorieën | Goed ondersteund [4], [7] |
| Vet en koolhydraten | Begrensde aandelen; koolhydraten minstens 2 g/kg | Bereiken uit [4]; onze grenzen liggen erbinnen |
Zo gebruiken we dit in MuscleTiger
Tijdens de start vraagt de app naar je doel, leeftijd, lengte, gewicht, streefgewicht en activiteit (de app kan de activiteit uit Apple Health lezen), en berekent je calorie-doel en macro's in deze volgorde: energie in rust, activiteit, tempo, grenzen, daarna eiwit, vet en koolhydraten. De gewichtsprognose die je ziet, is gebouwd op hetzelfde tempo en dezelfde energiedichtheid, zodat het doel en de prognose op elkaar aansluiten.
Voor vrouwen houdt het doel ook rekening met energiebeschikbaarheid. Een tekort wordt daardoor verkleind, zodat het doel niet zakt tot onder het niveau dat het onderzoek koppelt aan menstruatiestoornissen. Het doel is een startpunt: zodra je genoeg wegingen en maaltijden hebt gelogd, corrigeert de app het met je eigen gegevens.
Conclusies
- De vergelijking voor energie in rust is goed onderbouwd, en de fout is in dagelijkse termen klein. Behandel het calorie-doel als startpunt en pas het aan op basis van je eigen wegingen.
- Als je gewichten tilt, is langzamer beter voor de spieren. Het bewijs wijst op ongeveer 0.5% van de lichaamsmassa per week of minder, en op tekorten van ongeveer 500 kcal per dag of minder.
- De laagste calorieniveaus zijn een conventie. Ze zijn redelijk. Ze vervangen echter geen oordeel over je lichaam, je training en je gezondheid.
- Eiwit is het onderdeel met het sterkste bewijs. Ongeveer 2 g/kg in een tekort valt ruim binnen het ondersteunde bereik.
- Laat koolhydraten niet te laag zakken terwijl je hard traint in een tekort. Een ondergrens van ongeveer 2 g/kg is het onderste deel van het bereik dat het onderzoek als realistisch beschouwt.
- Vrouwen die trainen, moeten het doel niet laten zakken onder hun energiebeschikbaarheid. Die is ongeveer 30 kcal per kg vetvrije massa plus de energie van de training. Onregelmatige of uitblijvende menstruaties zijn een waarschuwing om meer te eten en een arts te raadplegen.
Beperkingen van deze notitie. Het meeste bewijs over tempo en macro's komt van slanke atleten en van korte studies, en wij hebben het toegepast op een algemene bevolking. Individuele behoeften verschillen. Dit is algemene informatie en vervangt geen medisch advies. Heb je een medische aandoening, ben je zwanger of heb je een voorgeschiedenis van een eetstoornis, praat dan met een arts voordat je calorieën beperkt.
Bronnen
- Mifflin MD, St Jeor ST, Hill LA, Scott BJ, Daugherty SA, Koh YO. A new predictive equation for resting energy expenditure in healthy individuals. Am J Clin Nutr 1990;51:241–7. doi:10.1093/ajcn/51.2.241
- Frankenfield D, Roth-Yousey L, Compher C. Comparison of predictive equations for resting metabolic rate in healthy nonobese and obese adults: a systematic review. J Am Diet Assoc 2005. doi:10.1016/j.jada.2005.02.005
- FAO/WHO/UNU. Human energy requirements: report of a joint expert consultation. FAO Food and Nutrition Technical Report Series 1, 2004; hoofdstuk 5, tabel 5.3. fao.org
- Roberts BM, Helms ER, Trexler ET, Fitschen PJ. Nutritional recommendations for physique athletes. J Hum Kinet 2020;71:79–108. vrije volledige tekst (PMC) · doi:10.2478/hukin-2019-0096
- Garthe I, Raastad T, Refsnes PE, Koivisto A, Sundgot-Borgen J. Effect of two different weight-loss rates on body composition and strength and power-related performance in elite athletes. Int J Sport Nutr Exerc Metab 2011;21:97–104. doi:10.1123/ijsnem.21.2.97
- Murphy C, Koehler K. Energy deficiency impairs resistance training gains in lean mass but not strength: a meta-analysis and meta-regression. Scand J Med Sci Sports 2022. doi:10.1111/sms.14075
- Morton RW, Murphy KT, McKellar SR, et al. A systematic review, meta-analysis and meta-regression of the effect of protein supplementation on resistance training-induced gains in muscle mass and strength in healthy adults. Br J Sports Med 2018. doi:10.1136/bjsports-2017-097608
- Leibel RL, Rosenbaum M, Hirsch J. Changes in energy expenditure resulting from altered body weight. N Engl J Med 1995;332:621–8. doi:10.1056/NEJM199503093321001
- Breit MJ, Pan Z, et al. Using time-weighted averages of total daily energy expenditure to estimate energy intake during a weight loss intervention. Obesity 2025;33:2093–102. doi:10.1002/oby.70008
- Poston WSC 2nd, Foreyt JP. Successful management of the obese patient. Am Fam Physician 2000;61(12):3615–22; een overzicht dat de calorieënbereiken van de NHLBI-richtlijn voor obesitas (1998) overneemt. aafp.org
- Boer P. Estimated lean body mass as an index for normalization of body fluid volumes in humans. Am J Physiol 1984;247:F632–6. doi:10.1152/ajprenal.1984.247.4.f632