ZeroKnots TechnologiesMuscleTiger

Notatki badawcze MuscleTiger · Nr 4

Jak obliczyć realne TDEE: szacowanie wydatku energetycznego z dziennika jedzenia i wagi

Kalkulator kalorii zamienia twój wzrost, wagę, wiek i aktywność na dzienny cel w ułamku sekundy. U wielu osób ta liczba jest bliska prawdy; u innych myli się o kilkaset kcal dziennie, a wzór nie ma sposobu, by powiedzieć, do której grupy należysz. Mogą to zrobić dziennik jedzenia i waga z kilku tygodni: razem pokazują, co twoje ciało naprawdę zrobiło z jedzeniem.

W skrócie

Przez kilka tygodni kalorie, które zjadasz, minus energia zmagazynowana lub utracona jako masa ciała, równają się kaloriom, które spalasz. Aplikacja może to wykorzystać, by skorygować wzór na podstawie twoich własnych danych. W naszej symulacji skorygowane oszacowanie po około sześciu tygodniach bije wzór (typowy błąd 110–120 kcal/dzień wobec 160–170). W tygodniach od 2 do 4 nowej diety może być gorsze, bo wczesną utratę wody bierze za utratę tłuszczu; aplikacja szacuje teraz wodę i glikogen osobno, co usuwa większość tego problemu, gdy zmiana wody przebiega zgodnie z planem, choć nie w najtrudniejszym przypadku. Jej najmocniejszą stroną jest konsekwencja, a dokładność jest umiarkowana: jeśli stale zaniżasz zapisy jedzenia o pewien udział, skorygowany cel to kompensuje i rzeczywisty deficyt pozostaje blisko planu.

Ta notatka dotyczy kroku, który następuje po wzorze. Notatka o prognozie pokazała, że waga jest zaszumiona, a standardowe oszacowanie dziennego zużycia energii zwykle myli się o około 5% lub więcej. Tutaj pytamy, co można z tym zrobić, korzystając z danych, które człowiek już zbiera: wagi i jedzenia. Wyjaśniamy zasadę i równania, opisujemy, jak działa adaptacyjny cel kalorii w MuscleTiger, i sprawdzamy go w symulacji, także tam, gdzie zawodzi: podczas pisania znaleźliśmy jedną słabość w obecnej wersji. Liczby pochodzą z opublikowanych badań, wymienionych na dole; tam, gdzie coś obliczamy lub symulujemy sami, mówimy to wprost.

1. Wzór to dobry początek i niepewny koniec

Najczęściej używanym punktem wyjścia jest równanie Mifflina–St Jeora. Dopasowano je do 498 zdrowych dorosłych w wieku od 19 do 78 lat, u których spoczynkowy wydatek energetyczny zmierzono kalorymetrią pośrednią [1]:

REEmęz˙czyzˊni=10 W+6.25 H−5 A+5,REEkobiety=10 W+6.25 H−5 A−161(1)\mathrm{REE}_{\text{mężczyźni}} = 10\,W + 6.25\,H - 5\,A + 5, \qquad \mathrm{REE}_{\text{kobiety}} = 10\,W + 6.25\,H - 5\,A - 161 \tag{1}

gdzie WW to masa ciała w kilogramach, HH to wzrost w centymetrach, a AA to wiek w latach; wynik to kcal na dobę w spoczynku. Systematyczny przegląd czterech równań najczęściej stosowanych w praktyce (Harrisa–Benedicta, Mifflina–St Jeora, Owena i równań WHO/FAO/UNU) uznał Mifflina–St Jeora za najbardziej wiarygodne: u większej liczby osób niż inne równanie mieścił się w 10% zmierzonej wartości i miał najwęższy zakres błędów [2]. Ten sam przegląd jest równie jasny co do granic: wymienia „istotne błędy”, gdy równania stosuje się do pojedynczych osób, i zaleca mierzenie spoczynkowego metabolizmu kalorymetrią pośrednią, gdy błąd ma znaczenie. Dla kogoś, kto naprawdę spala w spoczynku 1 700 kcal/dzień, „w granicach 10%” oznacza wartość od 1 530 do 1 870.

Energia spoczynkowa to tylko część całości. Aby otrzymać dzienny wydatek, mnożysz ją przez współczynnik aktywności, który musi wybrać ktoś sam, a jedno „lekko aktywny” obejmuje bardzo różne tygodnie. Hall i in. [3] piszą, że nawet dobre oszacowanie wydatku zwykle myli się o około 5% prawdziwej wartości, czasem bardziej. Dla osoby spalającej 2 600 kcal/dzień to 130 kcal, a przy błędzie 10% – 260 kcal. Obok posiłku wygląda to skromnie, ale się sumuje: w pierwszej notatce obliczyliśmy, że błąd 100 kcal/dzień przesuwa masę, przy której ostatecznie się ustabilizujesz, o około 4.5 kg.

2. Pomysł: pozwól ciału wykonać pomiar

Energia się zachowuje. W dłuższym okresie energia, którą zjadasz, albo trafia do zapasów organizmu, albo zostaje spalona. Jeśli masa ciała zmienia się o ΔW\Delta W w ciągu Δt\Delta t dni, zapasy zmieniły się o około ρs ΔW\rho_s\,\Delta W kcal, więc

E  ≈  Iˉ  −  ρs ΔWΔt(2)E \;\approx\; \bar I \;-\; \rho_s\,\frac{\Delta W}{\Delta t} \tag{2}

gdzie EE to średni dzienny wydatek, Iˉ\bar I to średnie dzienne spożycie, a ρs\rho_s to wartość energetyczna kilograma zmiany masy. Badacze stosują tę samą księgowość w odwrotnym kierunku, jako metodę referencyjną: mierzą wydatek podwójnie znakowaną wodą i dodają zmianę zapasów energii organizmu, by otrzymać to, co ludzie faktycznie zjedli [9]. Modelowanie matematyczne masy ciała jest też wymieniane jako nowszy sposób szacowania realnego spożycia w badaniach nad otyłością, ponieważ samoraporty są zawodne [7].

Wersja oparta wyłącznie na wadze została sprawdzona. Sanghvi i in. [11] objęli 140 osób, które przez dwa lata jadły mniej, i porównali zmianę spożycia uzyskaną metodą podwójnie znakowanej wody ze zmianą uzyskaną z modelu, którego jedynymi danymi wejściowymi były dane demograficzne i powtarzane pomiary masy ciała. Średnio model mieścił się w 40 kcal/dzień od wartości referencyjnej, więc zasada działa dla grup w perspektywie miesięcy. Dla pojedynczych osób jest znacznie słabiej: pierwiastek ze średniego kwadratu różnicy wynosił 215 kcal/dzień, większość wartości mieściła się w 132 kcal/dzień, ale granice zgodności obejmowały około 800 do 1 000 kcal/dzień, a sami autorzy radzą ostrożność przy każdej pojedynczej wartości. Ich porównanie opierało się na sześciomiesięcznych odstępach i miesięcznych pomiarach masy, więc niewiele mówi o pierwszych tygodniach, a od nich zaczyna się kolejna część.

3. Cztery rzeczy, które to utrudniają

Równanie (2) ma trzy dane wejściowe, każde z własnym rodzajem błędu, a sam wydatek nie jest stały. Razem daje to cztery problemy.

Trend wagi jest zaszumiony, a mały błąd w nim staje się dużym błędem w kaloriach

Kilogram na tydzień odpowiada około 1 100 kcal/dzień (nasze obliczenie: 7 700 kcal/kg podzielone przez 7 dni). Błąd zaledwie ±0.1 kg/tydzień w trendzie oznacza więc około ±110 kcal/dzień w oszacowaniu. Pierwsza notatka pokazała, jak bardzo waga się przesuwa z przyczyn, które nie mają nic wspólnego z tłuszczem, dlatego pojedyncza para pomiarów jest tu bezużyteczna. Aplikacja zamiast tego używa filtra, który szacuje trend i jego nachylenie razem (zob. część 4).

Współczynnik przeliczeniowy też nie jest dokładny. Kilogram utraconej tkanki zawiera od około 1 800 kcal (tkanka beztłuszczowa) do 9 400 kcal (tłuszcz) [3], a dynamiczny model Chow i Halla używa efektywnych 9 100 kcal/kg [4]. W estymatorze stosujemy konwencjonalne 7 700, a w poniższej symulacji pozwalamy symulowanej osobie podążać za modelem 9 100. Przy utracie 0.5 kg/tydzień oba współczynniki różnią się o około 100 kcal/dzień, więc sam ten fakt zaniża oszacowanie o 80 do 100 kcal/dzień u kogoś, kto traci na wadze. Zostawiliśmy tę niezgodność w symulacji, aby wyniki uwzględniały błąd, który naprawdę mamy.

Wczesny spadek wody wygląda jak utrata tłuszczu

W ciągu pierwszych jednego do dwóch tygodni diety kilogram lub dwa glikogenu i związana z nim woda mogą opuścić organizm bez żadnej utraty tłuszczu [10]. Badania kontrolowane podają konkretne liczby. U 19 dorosłych z otyłością, przebywających w oddziale metabolicznym, cięcie kalorii o 30% przez sześć dni zabrało 1.3 kg, gdy spożycie węglowodanów utrzymano, i 1.85 kg, gdy je ograniczono, podczas gdy zmierzona utrata tłuszczu wyniosła tylko 0.46 i 0.25 kg [13]. Przestawienie mężczyzn na dietę ketogeniczną o tej samej kaloryczności zabrało kolejne 1.6 kg w ciągu 15 dni, prawie bez utraty tłuszczu [14]. Przy 800 kcal dziennie przez dziesięć dni woda stanowiła 37% utraconej masy przy diecie mieszanej i 61% przy ketogenicznej [15]. Większość tej masy to woda i glikogen, które niosą prawie zerową energię, ale równanie (2) tego nie wie. Jeśli w ciągu dziesięciu dni znika 1.5 kg, surowe oszacowanie widzi spadek o 0.15 kg dziennie i odczytuje go jako około 1 150 kcal/dzień dodatkowego wydatku (nasze obliczenie: 0.15 × 7 700). Wygładzanie rozcieńcza ten efekt, ale go nie usuwa. Autorzy metody opartej wyłącznie na wadze opisują to samo: u trzech pacjentów leczonych stacjonarnie na 800 kcal dziennie szybki początkowy spadek sprawił, że metoda przeszacowywała zmianę spożycia, ponieważ nie uwzględnia wody w organizmie, i stała się dokładna dopiero po tej fazie [12]. To główny powód, dla którego oszacowanie jest słabe na początku diety, i poniżej to mierzymy.

AKTUALIZACJA

Adaptacyjny cel kalorii szacuje teraz wodę i glikogen osobno. Traktuje odczyt wagi jako tkankę plus wodę. Szacunek wody wychodzi z twojego planu: deficytu kalorii, węglowodanów w makroskładnikach i poziomu treningu. Osoba, która nie jest na diecie i nie zmienia węglowodanów, zaczyna od prawie zerowej oczekiwanej zmiany, co pasuje do doświadczonego sportowca na utrzymaniu. Twoje pomiary wagi korygują potem szacunek: wolny trend to zmiana tkanki, a to, jak daleko waga odbiega od tego trendu, to woda, glikogen i pokarm w żołądku. Równanie energetyczne korzysta teraz wyłącznie z trendu tkankowego. Szacunek jest używany tylko wewnątrz obliczenia kalorii. Nie rysujemy go dla ciebie na wykresie, bo sama waga nie pozwala wiarygodnie zmierzyć wody.

Wielkość efektu odpowiada cytowanym wyżej badaniom kontrolowanym [13]–[15]. To, jak bardzo pomaga w symulacji, jest opisane w części 5.

Dzienniki jedzenia są obciążone błędem, a ten błąd jest największą niewiadomą

Ludzie zapisują mniej, niż jedzą. W klasycznym badaniu pacjenci z otyłością, którzy twierdzili, że nie mogą schudnąć przy mniej niż 1 200 kcal/dzień, byli mierzeni przez dwa tygodnie: ich wydatek energetyczny mieścił się w 5% wartości przewidywanej dla ich składu ciała, ale zaniżali zapisy jedzenia o 47 ± 16%, a przeceniali swoją aktywność fizyczną o 51 ± 75% [6]. Było to dziesięć osób, mała i wyselekcjonowana grupa, ale kierunek się utrzymał: przegląd zauważa, że u osób z otyłością deklarowane przestrzeganie zalecenia kalorycznego zwykle zaniża spożycie o 30% do 50% w porównaniu z podwójnie znakowaną wodą [7]. Późniejsza analiza 221 dorosłych z brytyjskiego badania ankietowego wykazała, że zgłaszane spożycie było wyraźnie niższe od zmierzonego wydatku, przy czym więcej zaniżeń występowało u osób z BMI wskazującym na otyłość, u bardziej aktywnych i u młodszych; po skorygowaniu danych o masę ciała sama otyłość nie przewidywała już większego zaniżania u osób o stabilnej masie [8]. Jak duży jest więc błąd i kto ma go najwięcej, to wciąż przedmiot sporu. Że on istnieje, to już nie budzi wątpliwości.

Sam wydatek się zmienia

Czwarty problem nie wynika z równania (2), ale trzeba się z nim liczyć: wydatek energetyczny podczas odchudzania spada bardziej, niż tłumaczy to mniejsze ciało. U osób, które utrzymywały masę co najmniej o 10% poniżej swojej zwykłej, całkowity wydatek był niższy o 6 ± 3 kcal na kilogram beztłuszczowej masy na dobę u tych, którzy nigdy nie byli otyli, i o 8 ± 5 u tych, którzy byli [5]. Podczas diety oszacowanie z ostatnich kilku tygodni opisuje więc to, co spalasz teraz, co może różnić się od wydatku z początku diety.

4. Co robi aplikacja, krok po kroku

Adaptacyjny cel kalorii w MuscleTiger działa w następującej pętli. Opisujemy logikę i pomijamy wartości strojenia.

  1. Zacznij od wzoru. Mifflin–St Jeor razy współczynnik aktywności, nieco obniżony dla osób tracących na wadze, bo wiadomo, że wzory przeszacowują wydatek podczas diety. Wielkość tej korekty to nasz własny wybór; żadne badanie kontrolowane jej nie dostarcza.
  2. Przefiltruj wagę. Filtr Kalmana szacuje razem masę tkankową, jej tempo zmian i nagromadzoną wodę na podstawie zaszumionych odczytów. Początkowe przypuszczenie co do tempa pochodzi z twojego planu, a w miarę gromadzenia danych przejmują je twoje dane. Początkowe przypuszczenie co do wody także pochodzi z planu (zob. aktualizacja w części 3). Odczyty znacznie odbiegające od trendu są odrzucane jako wartości odstające, a odczyty po słabym śnie lub dużym stresie mają mniejszą wagę, bo te dni zwykle zawierają więcej wody. Ta ostatnia zasada to wybór projektowy, którego nie zmierzyliśmy.
  3. Uśrednij spożycie. Każdego dnia bierzemy średnią z ostatniego tygodnia zapisanego spożycia, używając tylko dni, których zapis wygląda na kompletny. Jeśli brakuje zbyt wielu dni, oszacowanie zostaje na poprzednim poziomie.
  4. Stosuj równanie (2) każdego dnia. Surowe oszacowanie to niedawne średnie spożycie minus wartość energetyczna przefiltrowanego tempa zmiany masy.
  5. Wygładź je. Oszacowanie wydatku przesuwa się tylko częściowo w kierunku dzisiejszej surowej wartości:
E^t  =  α (Lˉt−ρs w˙t)  +  (1−α) E^t−1,0<α<1(3)\hat E_t \;=\; \alpha\,\bigl(\bar L_t - \rho_s\,\dot w_t\bigr) \;+\; (1-\alpha)\,\hat E_{t-1}, \qquad 0<\alpha<1 \tag{3}

gdzie Lˉt\bar L_t to niedawna średnia zapisanego spożycia, w˙t\dot w_t to przefiltrowane tempo zmiany w kg/dzień, a α\alpha to niewielki ułamek. Mały α\alpha sprawia, że oszacowanie powoli zapomina stare informacje, więc uśrednia ostatni tydzień lub dwa zamiast podążać za każdym dniem.

  1. Zamień to w cel. Zalecane kalorie to oszacowanie plus średnia energia z ćwiczeń minus deficyt (albo plus nadwyżka), o którą prosi twój cel. Wynik utrzymuje się w granicach marginesu wokół celu opartego na wzorze i nigdy nie spada poniżej progu bezpieczeństwa. Jeśli trenujesz, a waga jest w zasadzie płaska, funkcja utrzymuje twoje kalorie na obecnym poziomie, bez ich obcinania; to wybór dla osób w rekompozycji sylwetki i nie ma za nim progu opartego na dowodach. Cel jest przeliczany co kilka dni na podstawie ostatniego miesiąca i tylko wtedy, gdy w tym oknie jest wystarczająco dużo pomiarów wagi.

5. Czy to działa? Symulacja

Nie mamy laboratoryjnych pomiarów wydatku dla naszych użytkowników, więc nie możemy powiedzieć, jak dokładna jest ta funkcja w prawdziwym życiu. Możemy natomiast zasymulować ludzi, dla których znamy prawdę, i puścić na nich tę samą logikę. Symulacja jest nasza: pokazuje, co metoda potrafi przy podanych założeniach, i nic nie mówi o tym, co zrobiła dla konkretnej osoby.

Symulowana osoba. Dorosły o masie 90 kg, który naprawdę spala 2 600 kcal/dzień i podąża za dynamicznym modelem Chow i Halla [4] (9 100 kcal/kg, wydatek rosnący o 22 kcal na kilogram masy ciała). Celują w deficyt 500 kcal/dzień. Oszacowanie wydatku z wzoru jest obciążone losowym błędem o odchyleniu standardowym 10%. Ich dzienne spożycie zmienia się o 15% wokół planu; zapisują je z losowym błędem 10% dziennie i pomijają zapis w 15% dni; ważą się w cztery dni na pięć. Odczyt wagi to prawdziwa masa plus tygodniowy rytm 0.3 kg, losowy szum 0.6 kg oraz, przez pierwsze dziesięć dni mniej więcej, spadek o 1.5 kg wody i glikogenu, który nie niesie energii. Przeprowadziliśmy symulację 1 500 osób dla każdego ustawienia.

Dokładność oszacowania wydatku

Tabela porównuje medianę błędu bezwzględnego wzoru z medianą błędu oszacowania opartego na zapisach i wadze, dla 1 500 symulowanych osób, które dalej jedzą zgodnie z pierwotnym planem i zapisują bez systematycznego błędu.

Tydzień123468
Tylko wzór, mediana błędu (kcal/dzień)182179175172168161
Zapisy i waga, mediana błędu (kcal/dzień)182233311289110120
To samo bez spadku wody171162138117121110
W granicach ±100 kcal: wzór28%29%29%30%31%31%
W granicach ±100 kcal: zapisy i waga28%22%15%13%47%42%

Wyróżniają się trzy rzeczy. W tygodniu 1 oba wyniki są identyczne, bo aplikacja niczego nie zmienia, dopóki nie ma wystarczająco danych. W tygodniach 2 do 4 skorygowane oszacowanie jest gorsze od wzoru: wczesna utrata wody pcha je w górę, a trzeci wiersz pokazuje, że bez spadku wody już w tygodniu 3 byłoby lepsze. Od tygodnia 6 wygrywa: typowy błąd 110 do 120 kcal/dzień wobec 160 do 170, a odsetek osób mieszczących się w 100 kcal od prawdziwej wartości rośnie z około 30% do ponad 40%.

Po aktualizacji: modelowanie wody

Tabela powyżej opisuje wersję bez szacunku wody. Przepuściliśmy nową grupę symulowanych osób przez obie wersje, w pięciu sytuacjach. W pierwszej każdy traci 1.5 kg wody założone wyżej, niezależnie od planu, i to jest najtrudniejszy przypadek. W kolejnych dwóch woda, która znika, podąża za planem: rośnie wraz z deficytem kalorii i z redukcją węglowodanów, jak w badaniach, więc typowy plan traci około kilograma w ciągu tygodnia lub dwóch. Dwie ostatnie to osoba bez deficytu, na przykład doświadczony sportowiec na utrzymaniu, oraz osoba, której woda w ogóle się nie zmienia. Liczby to mediana błędu oszacowania wydatku, kcal/dzień.

SytuacjaWersjaTydzień 123468
Tylko wzór (wszystkie sytuacje, w granicach kilku kcal)–174169167166162160
1.5 kg wody dla wszystkichprzed175223299273107118
po175192215203106116
Typowy plan, woda zależy od deficytu i węglowodanówprzed175152145119113109
po175147128112112109
Plan z dużą redukcją węglowodanówprzed175176182145113108
po175158139117112108
Brak deficytu (utrzymanie)przed174158143124113115
po174158143123112114
Dieta, ale woda się nie zmienia wcaleprzed175166141122115119
po175189173145115116

Wszędzie tam, gdzie zmiana wody istnieje i podąża za planem, wersja z szacunkiem wody jest lepsza w tygodniach 2 do 4 i nie gorsza później, a w typowym przypadku jest lepsza od wzoru już od tygodnia 2. Dla osoby bez deficytu nic się nie zmienia, i tak właśnie chcemy. W najtrudniejszym przypadku pomaga bardzo (w tygodniu 3 z 299 do 215), ale w tygodniach 2 do 4 nadal jest powyżej wzoru, więc pierwszy miesiąc pozostaje wstępny. Koszt widać w ostatnim wierszu: gdy osoba jest na diecie, a jej woda się nie rusza, oszacowanie spodziewa się zmiany, która nie nadchodzi, i traci około 20 do 30 kcal/dzień w tygodniach 2 i 3. Wielkość efektu wody w modelu pochodzi z trzech wspomnianych badań kontrolowanych i jest dopasowana przez nas do ich wyników, więc to kalibracja, a nigdy nie była mierzona u użytkowników MuscleTiger.

Jak to wypada na tle innych sposobów poznania wydatku

Poniższe liczby pochodzą z różnych badań, które mierzą różne rzeczy, więc nie są rankingiem porównywalnym jeden do jednego. Pokazują rząd wielkości, w jakim działa każda metoda.

MetodaCo podaje źródłoŹródło
Samo równanie (Mifflin–St Jeor)W granicach 10% zmierzonej spoczynkowej energii u większej liczby osób niż inne popularne równania; typowe oszacowanie wydatku myli się o około 5%[2], [3]
Sam dziennik jedzeniaSpożycie zaniżone o 30–50% u osób z otyłością (47 ± 16% w grupie opornej na dietę)[7], [6]
Model oparty na wadze wobec podwójnie znakowanej wodyZmiana spożycia: średnio w granicach 40 kcal/dzień; indywidualna różnica RMS 215 kcal/dzień[11]
Sama podwójnie znakowana wodaBłąd metody około ±5%; powtarzane testy u tej samej osoby zwykle różnią się o około ±150 kcal/dzień; oszacowania oparte na mniejszej liczbie pomiarów zgadzają się z pełnym zestawem w granicach 121–275 kcal/dzień (granice 95%)[9]
Nasza symulacja: zapisy i waga, tygodnie 6–8Mediana błędu 110–120 kcal/dzień, wobec 160–170 dla wzoruta notatka

Razem wzięte, typowy błąd 100 do 200 kcal/dzień to mniej więcej tyle, ile dają wszystkie praktyczne metody, także laboratoryjna. Dlatego skorygowaną liczbę przedstawiamy jako oszacowanie z marginesem. Nasza symulowana liczba jest też najbardziej sprzyjająca z pięciu: dotyczy stabilnej osoby, która często się waży i regularnie zapisuje, a takie osoby w prawdziwym życiu rzadko się trafiają.

Co robi konsekwentne zaniżanie zapisów

Najbardziej przydatna cecha metody to sposób, w jaki radzi sobie z błędem, którego nie widać. Sama dokładność jest tu sprawą drugorzędną. Przypuśćmy, że każdego dnia zapisujesz o udział uu mniej, niż naprawdę jesz, i nie wiesz o tym. Symulujemy ludzi, którzy trzymają się przydzielonego celu, więc cel wpływa na to, co jedzą, i porównujemy dwa ustawienia z tym samym planem: cel stały, wyznaczony wzorem, oraz cel skorygowany zapisami i wagą.

Wykres rzeczywistego dziennego deficytu w tygodniach 5 do 8 w zależności od udziału niezapisanego jedzenia (0, 10, 20 i 30 procent). Przy celu ustalonym przez wzór deficyt spada z 446 do minus 366 kcal dziennie i od około 20 procent jest poniżej zera. Przy skorygowanym celu utrzymuje się w pobliżu zaplanowanych 500 i rośnie do 674.
Rysunek 1. Rzeczywisty deficyt w tygodniach 5 do 8, gdy realizowany jest ten sam plan, deficyt 500 kcal/dzień, a stały udział jedzenia pozostaje niezapisany. Kropki to mediana 1 500 symulowanych osób, słupki środkowa połowa z nich. Pomarańczowy: cel ustalony przez wzór. Zielony: cel skorygowany zapisami i wagą. Dane symulowane.
Niezapisane jedzenieRzeczywisty deficyt, cel wzoruRzeczywisty deficyt, cel skorygowanyUtracona masa w 8 tygodni, wzór / skorygowany
0%446 (281–614)397 (281–500)2.8 kg / 2.2 kg
10%250 (73–438)477 (354–583)1.5 kg / 1.9 kg
20%−32 (−244–193)581 (464–695)−0.2 kg / 1.5 kg
30%−366 (−593–−132)674 (581–748)−2.3 kg / 1.0 kg

Przy celu ustalonym przez wzór zaniżenie 20% jedzenia zostawia osobę z rzeczywistym deficytem bliskim zeru: jedzą to, co dziennik nazywa „2 100”, i nie chudną. To ten sam wzorzec, co u opornych na dietę pacjentów wyżej [6], i zgadza się z tym, co wielu ludzi mówi, gdy słyszy, że muszą jeść więcej, niż zapisują. Skorygowany cel utrzymuje rzeczywisty deficyt blisko planu, bo jest wyrażony w tych samych jednostkach co dziennik, a przyczyna jest arytmetyczna. Zanim zmieni się jakakolwiek masa, skorygowane oszacowanie wydatku to zapisane spożycie osoby na utrzymaniu, E^=(1−u)E\hat E = (1-u)E. Cel wynosi wtedy E^−D\hat E - D, więc to, co osoba naprawdę je, to (E^−D)/(1−u)(\hat E - D)/(1-u), a rzeczywisty deficyt wynosi

Dreal  =  D1−u(skorygowany cel, na starcie),Dreal  =  D−uE1−u(cel według wzoru)(4)D_{\text{real}} \;=\; \frac{D}{1-u} \qquad \text{(skorygowany cel, na starcie)}, \qquad D_{\text{real}} \;=\; \frac{D - uE}{1-u} \qquad \text{(cel według wzoru)} \tag{4}

Dla D=500D = 500, E=2,600E = 2{,}600 i u=0.2u = 0.2 wychodzi 625 dla skorygowanego celu i −25 dla celu ze wzoru; to są wartości startowe symulacji. Gdy trend masy nadrabia zaległości, skorygowany deficyt przesuwa się z D/(1−u)D/(1-u) w stronę DD, dlatego Rysunek 1 pokazuje przy 20% wartość 581, nieco poniżej 625. Krótko mówiąc, stały nawyk, zbyt niski albo zbyt wysoki, zostaje wchłonięty, o ile pozostaje stały. Błąd, który zmienia się z tygodnia na tydzień, w ten sposób nie może zostać wchłonięty, a to jest przypadek realistyczny.

Wyniki

PytanieWzórZapisy i waga
Typowy błąd wydatku, symulacja, tygodnie 6–8160–170 kcal/dzień110–120 kcal/dzień
Typowy błąd w tygodniach 2–4 nowej dietyokoło 170 kcal/dzień220–300 kcal/dzień bez szacunku wody w najtrudniejszym przypadku; 190–215 z nim; 110–150 z nim dla typowego planu
Rzeczywisty deficyt, gdy 20% jedzenia nie jest zapisywane, plan 500 kcal/dzieńokoło 0 (−32)581
Błąd wynikający z użycia 7 700 kcal/kg tam, gdzie ciało zachowuje się jak 9 100brakokoło 80–100 kcal/dzień przy utracie 0.5 kg/tydzień
Odsetek w granicach 100 kcal od prawdy w tygodniu 831%42%

Jak używamy tego w MuscleTiger

Adaptacyjny cel kalorii jest częścią MuscleTiger Premium. Działa według pętli z części 4: start od wzoru, trend wagi przefiltrowany filtrem Kalmana, ostatnie zapisane spożycie i równanie (3). Potrzebuje kilku tygodni regularnych pomiarów wagi i dość kompletnych dzienników jedzenia, zanim cokolwiek zmieni, przelicza się co kilka dni, a gdy trenujesz i waga jest płaska, utrzymuje twoje kalorie na stałym poziomie.

Pisząc tę notatkę, znaleźliśmy słabość, którą symulacja uwidoczniła: pierwsza wersja nie miała żadnej szczególnej obsługi wczesnego spadku wody, więc u kogoś, kto zaczyna dietę, oszacowanie w tygodniach 2 do 4 mogło wyjść za wysokie, a cel przez jakiś czas mógł dryfować w górę. Od tego czasu dodaliśmy szacunek wody opisany w części 3. W naszej symulacji usuwa on większość problemu, ale nie cały w najtrudniejszym przypadku, dlatego traktuj adaptacyjną liczbę w pierwszym miesiącu nowej diety jako wstępną i oceniaj postępy po trendzie z czterech do sześciu tygodni.

Zobacz MuscleTiger

Wnioski

Ograniczenia tej notatki. Wszystko w części 5 to symulacja z parametrami, które dobraliśmy sami. Nie była ona testowana wobec podwójnie znakowanej wody ani innych zmierzonych wydatków u prawdziwych użytkowników, a spadek wody, 15% dziennej zmienności spożycia i 10% błędu wzoru to założenia. Wielkość efektu wody jest dopasowana do trzech badań kontrolowanych trwających od kilku dni do kilku tygodni i może być inna u osób, które zmieniają jedzenie tylko nieznacznie lub zaczynają jednocześnie trenować. Symulowana osoba podąża za opublikowanym uśrednionym modelem masy ciała [4] i nie reprezentuje żadnej konkretnej osoby. Nie symulowaliśmy każdej reguły aplikacji: pominięte są próg bezpieczeństwa, zabezpieczenie przed rekompozycją i składnik wysiłku. To informacja ogólna i nie zastępuje porady medycznej.

Źródła

  1. Mifflin MD, St Jeor ST, Hill LA, et al. A new predictive equation for resting energy expenditure in healthy individuals. Am J Clin Nutr 1990;51:241–7. doi:10.1093/ajcn/51.2.241
  2. Frankenfield D, Roth-Yousey L, Compher C. Comparison of predictive equations for resting metabolic rate in healthy nonobese and obese adults: a systematic review. J Am Diet Assoc 2005;105:775–89. doi:10.1016/j.jada.2005.02.005
  3. Hall KD, Sacks G, Chandramohan D, et al. Quantification of the effect of energy imbalance on bodyweight. Lancet 2011;378:826–37. doi:10.1016/S0140-6736(11)60812-X
  4. Chow CC, Hall KD. Short and long-term energy intake patterns and their implications for human body weight regulation. Physiol Behav 2014. doi:10.1016/j.physbeh.2014.02.044
  5. Leibel RL, Rosenbaum M, Hirsch J. Changes in energy expenditure resulting from altered body weight. N Engl J Med 1995;332:621–8. doi:10.1056/nejm199503093321001
  6. Lichtman SW, Pisarska K, Berman ER, et al. Discrepancy between self-reported and actual caloric intake and exercise in obese subjects. N Engl J Med 1992;327:1893–8. doi:10.1056/nejm199212313272701
  7. Chao AM, Quigley KM, Wadden TA. Dietary interventions for obesity: clinical and mechanistic findings. J Clin Invest 2021;131(1):e140065. doi:10.1172/JCI140065
  8. Waterworth SP, Kerr CJ, McManus CJ, et al. Obese individuals do not underreport dietary intake to a greater extent than nonobese individuals when data are allometrically scaled. Am J Hum Biol 2022;34(7):e23743. doi:10.1002/ajhb.23743
  9. Breit MJ, Pan Z, Ostendorf DM, et al. Using time-weighted averages of total daily energy expenditure to estimate energy intake during a weight loss intervention. Obesity 2025;33:2093–102. doi:10.1002/oby.70008
  10. Roberts BM, Helms ER, Trexler ET, Fitschen PJ. Nutritional recommendations for physique athletes. J Hum Kinet 2020;71:79–108. pełny tekst (PMC) · doi:10.2478/hukin-2019-0096
  11. Sanghvi A, Redman LM, Martin CK, Ravussin E, Hall KD. Validation of an inexpensive and accurate mathematical method to measure long-term changes in free-living energy intake. Am J Clin Nutr 2015;102:353–8. doi:10.3945/ajcn.115.111070
  12. Hall KD, Chow CC. Estimating changes in free-living energy intake and its confidence interval. Am J Clin Nutr 2011;94:66–74. doi:10.3945/ajcn.111.014399
  13. Hall KD, Bemis T, Brychta R, et al. Calorie for calorie, dietary fat restriction results in more body fat loss than carbohydrate restriction in people with obesity. Cell Metab 2015;22:427–36. doi:10.1016/j.cmet.2015.07.021
  14. Hall KD, Chen KY, Guo J, et al. Energy expenditure and body composition changes after an isocaloric ketogenic diet in overweight and obese men. Am J Clin Nutr 2016;104:324–33. doi:10.3945/ajcn.116.133561
  15. Yang MU, Van Itallie TB. Composition of weight lost during short-term weight reduction. Metabolic responses of obese subjects to starvation and low-calorie ketogenic and nonketogenic diets. J Clin Invest 1976;58:722–30. doi:10.1172/JCI108519